เหราซย่าเหอกระพริบตาปริบ ๆ นางเข้าไปใกล้หลี่จ้าน แล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย
"จริงหรือเจ้าคะ ถ้าอย่างนั้น ข้าคงไม่เกรงใจแล้วนะ!"
ดวงตาของหญิงสาวเปล่งประกายมีชีวิตชีวา ราวกับลูกกวางน้อย หลี่จ้านรู้สึกจิตใจสับสนวุ่นวาย จึงรีบเบือนสายตาหลบ และถอยหลังไปสองก้าว
"ข้าไม่เคยกล่าวคำเท็จ"
เหราซย่าเหอไม่ลังเลแม้แต่น้อย ตอบตกลงทันที อย่างไรเสีย นางก็ยังต้องช่วยคนอื่นทำเรื่อง การกินข้าวสักมื้อก็ไม่เกินเลย
เพียงแต่ เหราซย่าเหอเหลือบมองเด็กน้อยสี่คนของหอเสวียนจี นางกระพริบตาแล้วถาม
"เด็กพวกนี้เป็นคนที่ทางร้านจ้างมาเฝ้าร้าน ท่านซื่อจื่อจะรังเกียจหรือไม่หากเชิญพวกเขากินข้าวด้วย?"
สีหน้าหลี่จ้านดูจนใจ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธเหราซย่าเหอ เขากล่าวเสียงทุ้ม
"เจ้ากับข้าไปหอหวังเจียงก่อน เด็กพวกนี้รออยู่ที่หอเสวียนจี ชิงเฟิงจะนำอาหารมาให้ เจ้าไม่ต้องกังวล ต่อไป ข้าจะให้ชิงเฟิงคอยดูแลเด็กพวกนี้ด้วย!"
ชิงเฟิงมองเจ้านายของตนอย่างสงสัย เขากระแอมเบา ๆ แล้วกล่าวอย่างจนใจ
"นายท่าน ข้าคือองครักษ์ของท่าน มิใช่ผู้ติดตามของเด็กพวกนี้นะขอรับ การให้ข้าทำเช่นนี้ มิใช่... ใช้มีดฆ่าวัวผ่าไก่หรอกหรือ!"
หลี่จ้านเอ่ยขึ้นอย่างเด็ดขาด "เงินเดือนของเจ้าเพิ่มอีก 20 ตำลึง เป็นอย่างไร?"
"ข้าคือคนของท่าน ท่านให้ข้าทำอะไรก็สมควรแล้ว อย่าว่าแต่ส่งอาหารให้เด็กพวกนี้เลย ต่อให้ช่วยดูแลพวกเขาก็เป็นหน้าที่ของข้าน้อยขอรับ"
เหราซย่าเหอ "..."
องครักษ์น้อยคนนี้เปลี่ยนหน้ารวดเร็วยิ่งนัก คล้ายกับนิสัยของนางไม่น้อย อย่างไรก็ตาม หลี่จ้านผู้มีนิสัยเฉยชาเช่นนี้ กลับมีองครักษ์ร่าเริงข้างกาย นับว่าน่าสนใจ