ร้านจู๋อุ่ยเก๋อ หร่วนเสี่ยวเหนียงซุนฟางซาบซึ้งจนร้องไห้ เดือนนี้บัญชีดูดีขึ้นมาไม่น้อย
นี่คือคำสั่งซื้อที่ใหญ่ที่สุดของเดือน เจ้าของร้านอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ทั้งลดราคาให้และแถมหูกระต่ายกับของเล่นเล็กๆ น้อยๆ ในร้านให้เหราซย่าเหออีก
เมื่อส่งสองคนออกไป นางก็ยิ้มพรายกล่าวว่า "เชิญท่านทั้งสองช้าๆ นะคะ"
หลังจากหลี่จ้านพาเหราซย่าเหอจากไป ที่ตรงนั้นก็เงียบสงบลง
เจ้าของร้านจู๋อุ่ยเก๋อทนไม่ไหว รีบเดินเข้ามาถามไถ่ทันที
"เมื่อครู่สองคนนั้นซื้อของที่นางเท่าไร? เห็นนางยิ้มจนหน้าบานเหมือนทาสรับใช้ เอาใจจนตัวงอ ยังไงธุรกิจก็ไม่ดีเท่าของข้าหรอก"
ซุนฟางถลึงตาใส่เจ้าของร้านจู๋อุ่ยเก๋อ พูดอย่างไม่พอใจ
"เป็นทาสรับใช้แล้วอย่างไร? เมื่อครู่คุณชายท่านนั้นใช้เงินตั้งหนึ่งพันห้าร้อยตำลึงซื้อเครื่องทองสำหรับแต่งงานให้หญิงสาวผู้นั้น ใจป้ำเหลือเกิน"
จงเลี่ยง เจ้าของร้านจู๋อุ่ยเก๋อ สีหน้าบิดเบี้ยว ความอิจฉาริษยาไม่อาจปิดบังได้
"เป็นไปได้อย่างไรที่จะยอมเสียเงินมากขนาดนั้น เมื่อครู่ในร้านข้า แค่เครื่องศิราภรณ์เก้าร้อยตำลึงเขายังไม่ยอมซื้อเลย มาที่ร้านของนางกลับใช้เงินมืออย่างนี้ได้อย่างไรกัน"
ซุนฟางหัวเราะอย่างสะใจ ไม่มีท่าทีจะเกรงใจจงเลี่ยงแม้แต่น้อย นางถูกเขารังแกมานาน วันนี้ถึงทีได้สาดหน้าเสียที จะไปใจอ่อนได้อย่างไร?
"คงเป็นเพราะร้านจู๋อุ่ยเก๋อของท่านต้อนรับไม่ดี ถึงทำให้พวกเขามาที่ร้านข้า ท่านพูดไม่ผิด ข้าเป็นทาสรับใช้ก็ช่างเถิด หากวันไหนมีเงินก้อนโตแบบนี้ ข้าฝันก็ยังหัวเราะ"