เหราหยันหรานรู้สึกไม่ยอมจำนนนัก ระยะนี้มีเรื่องกังวลใจไม่น้อย ทว่าบัดนี้แม้เพียงเครื่องประดับชิ้นหนึ่ง ยังต้องมาชิงกับผู้อื่นอีกหรือ?
นางย่อมไม่ยินยอม เห็นเหราซย่าเหอชื่นชอบสร้อยคอเส้นนี้มากนัก ยิ่งทำให้นางหมายมั่นจะได้มันมาให้ได้
"เก้าร้อยตำลึง เจ้าของร้านจะขายหรือไม่? การค้าครั้งนี้มีเพียงหนเดียว หากท่านไม่ยินดี ข้าจะไปร้านอื่นก็ได้ เมืองหลวงมีร้านเครื่องประดับมากมาย มิได้ขาดร้านของท่านเพียงร้านเดียว!"
เฉินหว่านโหรวก็เอ่ยเสริมว่า "เจ้าของร้าน เงินจำนวนนี้ไม่น้อยแล้ว หากข้าเป็นท่าน ก็ควรรับไว้เมื่อได้กำไรพอควร!"
เจ้าของร้านนัยน์ตาแวววับด้วยความละโมบ มิได้ตอบตกลงทันที กลับหันไปมองเหราซย่าเหอแล้วเอ่ยยิ้ม ๆ
"คุณหนูท่านนี้จะเพิ่มราคาหรือไม่?"
เหราหยันหรานก็จ้องมองเหราซย่าเหอด้วยความตึงเครียด นางจะยอมให้เครื่องประดับชิ้นนี้ตกไปอยู่ในมือผู้อื่นไม่ได้เด็ดขาด สร้อยคอเส้นนี้โดนใจนาง ใครก็ชิงไปไม่ได้
นางเอ่ยกับเหราซย่าเหออย่างไม่พอใจ "อย่างไรเล่า เจ้ายังคิดจะโอ้อวดเกินตัวอีกหรือ เหราซย่าเหอ เจ้ามีเงินมากมายขนาดนั้นหรือ?"
เหราซย่าเหอกางมือทั้งสองออก ใบหน้าเผยสีหน้าเสียดาย นางเอ่ยอย่างจนใจ
"พี่หญิง เงินในมือข้าน้อยจริง ๆ ไม่มากนัก เนื่องจากพี่ชื่นชอบสร้อยคอเส้นนี้ยิ่งนัก ข้าจะไม่ชิงกับพี่แล้ว น้องขอลาก่อน"
พูดจบ เหราซย่าเหอก็จากไปอย่างไม่ไยดี ไม่มีทีท่าว่าจะแย่งชิงกับนางให้ถึงที่สุดอย่างที่ผ่านมาแม้แต่น้อย