เหราซย่าเหอเพิ่งก้าวเข้าจวนสกุลเหรา ก็ถูกเมิ่งซื่อตวาดเอาไว้
เมิ่งซื่อพาสาวใช้และหญิงรับใช้นางเฒ่ามารออยู่หน้าจวนสกุลเหรา ดูท่าทางตั้งใจมารอขวางหนู่อย่างชัดเจน
เพียงแต่ เมื่อเมิ่งซื่อเห็นเครื่องทองที่เหราซย่าเหอกับสาวใช้ข้างกายถืออยู่ ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้น!
เหราซย่าเหอเป็นเพียงบุตรอนุ กลับมีเครื่องทองมากมายขนาดนี้ ทำเอาอาจิณเกิดความอิจฉาขึ้นมาทันที
เครื่องทองเหล่านี้ ต้องเป็นของที่จวนจิงอันอ๋องส่งมาแน่นอน
ตระกูลของเมิ่งซื่อธรรมดาสามัญ บิดาเป็นขุนนางสายสะอาด ว่าได้ในราชสำนักอยู่บ้าง แต่ว่าทรัพย์สมบัติในจวนไม่มาก สินเดิมของนางก็จัดหามาอย่างประณีตพอตัว
เพียงแต่ เมื่อเทียบกับบ้านธรรมดาสามัญทั่วไป ก็ถือว่าดีพอควร
"อีกไม่กี่วันจะเข้าพิธีแต่งงานแล้ว ไม่เรียนรู้มารยาทในจวนให้ดี กลับวิ่งพล่านไปทั่ว ไร้ระเบียบวินัยเสียจริง!"
เหราซย่าเหอยังไม่ทันเอ่ยปาก แม่นางเจียงและแม่นางเฉินข้างกายก็ออกโรงก่อน พวกนางปกป้องซย่าเหอไว้ วางเครื่องทองในมือลง จากนั้นก็ขยับกำปั้นเข้าไปหาเมิ่งซื่อ
แม่นางเฒ่าทั้งสองร่างใหญ่โตกำยำ หากไม่เอ่ยปาก ร่างสูงใหญ่และล่ำสันของพวกนางก็สร้างแรงกดดันได้ไม่น้อย
"คุณนายเหรา นี่คือวิธีที่ท่านพูดกับฮูหยินซื่อจื่อของเรางั้นหรือ!"
พูดจบ ใบหน้าทั้งสองยิ้มแย้ม แต่กำปั้นกลับขยับ ดูท่าทางจะลงมือจริง
เมิ่งซื่อตกใจจนหน้าซีด นางพูดอย่างตื่นตระหนก "พวกเจ้าบังอาจ! อยากทำอะไรกัน! ข้าเป็นนายหญิงใหญ่ของจวนนะ!"