เซี่ยซูหยงมองจนน้ำลายสอ น่าเสียดายที่นางเป็นเพียงวิญญาณ จะกินอาหารได้อย่างไร ได้แต่มองตาละห้อย
เหราซย่าเหอปลอบนาง "พอแล้ว รอกลับร่างตัวเองเถอะ อยากกินอย่างไรค่อยว่ากัน"
สีหน้าเซี่ยซูหยงดูเลือนลาง ร่างของนางถูกคนต่างโลกยึดครองถึงสามปี นางจะกลับไปได้จริงหรือ?
"คุณหนูซย่าเหอ ท่านพยายามอย่างเต็มที่ก็พอ ข้าเพียงขอได้มองดูเขาจากที่ไกลสักครั้ง บางทีอาจเป็นเพราะมีวาสนาแต่ไร้โชควาสนาก็เท่านั้น"
เหราซย่าเหอเห็นเซี่ยซูหยงท้อแท้เช่นนั้นก็มองนางอย่างจนใจ เพราะเป็นวิญญาณ น้ำตาของนางจึงใสราวกับแก้ว
"เจ้ารู้หรือไม่ เจ้ากำลังจะยกทุกสิ่งให้ผู้อื่น ไม่ใช่แค่ร่างของเจ้า แต่รวมถึงครอบครัวและคนรักของเจ้าด้วย เจ้ายินดีหรือ?"
เซี่ยซูหยงนึกถึงการดิ้นรนตลอดสามปี มีชั่วขณะหนึ่งที่ลังเล เพียงแต่ นางเห็นประจักษ์ถึงความร้ายกาจของเหราซย่าเหอ ในใจพลันลุกโชนด้วยความหวังริบหรี่อีกครั้ง
"คุณหนูซย่าเหอ ท่านพูดถูก ถึงจะต้องทิ้งความเสียใจไว้ ก็ไม่ใช่ข้าแต่อย่างใด เอาล่ะ ข้าจะเชื่อฟังท่านทุกอย่าง ไม่ว่าอย่างไร เงินที่สัญญากับท่าน ข้าจะมอบให้แน่นอน"
เหราซย่าเหอไม่แยแสเรื่องเงิน นางเพียงอยากรู้ว่า เมื่อแก่นในร่างของเซี่ยซูหยงเปลี่ยนไป หากซ่งหย่วนเหิงชอบนางจริง ไฉนจึงไม่รู้สึกเลย?
นางไม่ได้กล่าวความคิดในใจออกมา เพียงเพื่อให้โอกาสเซี่ยซูหยง ให้ในใจของนางยังมีความหวังก็เท่านั้น
เห็นเวลาใกล้ถึงแล้ว เหราซย่าเหอหมุนกายเข้าหอหวังเจียง