เหราซย่าเหอใช้เวทมนตร์ หยดโลหิตลงบนคนกระดาษ
แสงสีทองแผ่ทั่วร่างนาง ทว่าเหราซย่าเหอกลับไม่รู้สึกเลยแม้แต่น้อย เมื่อเวทมนตร์หลั่งไหลไม่ขาดสายสู่คนกระดาษน้อย สิ่งไร้ชีวิตชีวากลับคล้ายมีชีวิตขึ้นมาในพริบตา
"คุณหนูซย่าเหอ เจ้ากล้าถึงเพียงนี้หรือ เปิดดวงตาคนกระดาษ ไม่กลัวผิดกฎต้องห้ามรึ"
เสียงของเซี่ยซูหยงดังขึ้นอย่างกะทันหัน ในห้องอันเงียบงันฟังดูขัดหูอย่างยิ่ง
เหราซย่าเหอเลิกคิ้ว พูดเรียบ ๆ ว่า "คนทั่วไปย่อมกลัว แต่ข้าเป็นอาจารย์พยากรณ์ เหตุใดต้องกลัว คนกระดาษเหล่านี้เกิดจากข้า รับคำสั่งและเป็นตัวแทนข้า ก็แค่สืบข่าวให้ข้าเท่านั้น มิได้ทำเรื่องผิดทำนองครองธรรม เจ้าคิดว่าอย่างไร"
เซี่ยซูหยงครุ่นคิด นางไม่ได้กลิ่นอายสังหารจากเหราซย่าเหอ ตามหลักแล้ว เหราซย่าเหอไม่น่าเคยทำชั่ว
"พูดมีเหตุผล ข้าต่างหากไร้ความรู้"
เหราซย่าเหอไม่สนใจเซี่ยซูหยงอีก ส่งเวทมนตร์ต่อเนื่องไม่ขาดสาย กระทั่งคนกระดาษน้อยกระโดดขึ้นและเดินมาถึงตรงหน้านาง
นางเปล่งเสียงเข้มว่า "กระจายตัวไปทั่วจวนสกุลเหรา เป็นคนสอดแนมของข้า รายงานข่าวสำคัญของจวนมา กลับมาตอนยามโหย่วทุกวัน เข้าใจหรือไม่"
คนกระดาษน้อยเริ่มเคลื่อนไหวทันที รีบรุดออกจากลานอูถง มุ่งหน้าสู่ที่ต่าง ๆ ในจวนสกุลเหรา
เหราซย่าเหอใช้ยันต์ล่องหนกับคนกระดาษ คนทั่วไปมองไม่เห็นคนกระดาษ เว้นแต่เป็นอาจารย์พยากรณ์
นางเอนตัวราบบนเตียง รู้สึกเพียงว่าริมฝีปากซีดเซียว