"ได้ยินมาว่าแต่เดิมคุณชายซ่งในราชสำนักล้มเหลวไร้ผลงาน หลังจากแต่งงานกับคุณหนูเซี่ยแล้วถึงได้ประสบความสำเร็จบ้าง"
ซ่งหย่วนเหิงมีสีหน้าไม่พอใจยิ่ง รู้สึกเหมือนถูกดูหมิ่น โดยเฉพาะดวงตาของเหราซย่าเหอที่เยือกเย็นดุจแทงทะลุจิตใจ มองทะลุความคิดของเขาได้
เขากัดฟันตัดสินใจเด็ดขาด ไม่อยากให้ใครมองออก แล้วคำพูดของเหราซย่าเหอกลับทิ่มแทงหน้ากากของเขา ทำให้เขาขายหน้าอย่างยิ่ง
"ท่านซื่อจื่อ เห็นทีคุณหนูเหราจะไม่พอใจข้า เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ไม่รบกวนอีก ขอตัว"
กล่าวจบ ซ่งหย่วนเหิงก็ตั้งท่าจะจากไป
เหราซย่าเหอจ้องเขม็งใส่หลี่จ้าน กล่าวเสียงเย็น "หากให้เขาจากไป ต่อไปเจ้ามีเรื่องอะไร ข้าจะไม่ช่วยอีก"
หลี่จ้านถึงได้ตระหนักว่ามีพิรุธบางอย่าง ปกติเหราซย่าเหอพูดจาง่าย ไม่ใช่คนจงใจกลั่นแกล้ง เห็นทีซ่งหย่วนเหิงคงล่วงเกินนาง
หรือว่าคำพูดของซ่งหย่วนเหิงมีช่องโหว่มากมาย เหราซย่าเหอจึงไม่อยากปล่อยตัวไป
หลี่จ้านลุกขึ้น ปิดประตูห้องปีกไว้ เลิกคิ้ว กล่าวอย่างเรียบเฉย
"คุณชายซ่ง ในเมื่อเรื่องยังไม่คลี่คลาย ก็นั่งลงก่อน ท่านคิดว่าอย่างไร"
ซ่งหย่วนเหิงกัดฟันกรอด "ท่านซื่อจื่อ จะใช้อำนาจข่มเหงกันไม่ได้นะ!"
เหราซย่าเหอทุบโต๊ะเสียงดัง นางกอดอกมองซ่งหย่วนเหิง แววตาเต็มไปด้วยการพินิจ
"นี่คือใช้อำนาจข่มเหง หรือเจ้าโกหกเป็นตุเป็นตะกันแน่ คำพูดของเจ้าฟังดูมีเหตุผลทุกถ้อยความ เจ้าสวมหน้ากากได้ดีนัก แต่หากเจ้ารู้สึกว่าภรรยาเปลี่ยนแก่นไป เหตุใดจึงมีเนื้อหนังสัมพันธ์กับนาง แถมยัง... ไปหาเต้าสือผู้บำเพ็ญทางชั่วร้าย มาผนึกเซี่ยซูหยงตัวจริงไว้ในแดนสุญญตาล่ะ?"