เหราซย่าเหอรู้ดีว่า เหราชู่มู่เป็นคนละโมบเสมอมา
เป็นไปดังที่เหราซย่าเหอคาดไว้ เหราชู่มู่พยายามจะพาหยุนชูกลับไปเมืองหลวง และจัดให้พำนักอยู่ในเรือนรองของจวนในเมืองหลวง
เพียงแต่ ในความฝัน หลังจากที่เมิ่งซื่อปรากฏตัว เขาก็ยังคงเลือกเมิ่งซื่ออยู่ดี เพียงแต่คราวนี้ เขาเตรียมของกำนัลสำหรับอนุภรรยาไว้ให้หยุนชู เพื่อให้หล่อนได้แต่งเข้าจวนอย่างสง่างามในฐานะอนุภรรยา
เหราชู่มู่คิดจะครองสุขทั้งสองฝ่าย เพียงแต่นี่คือความฝัน มิได้เป็นไปดังใจเขาปรารถนา
ตระกูลหยุน ก่อนถึงวันแต่งงาน ได้กระโดดลงคูเมืองฆ่าตัวตาย กระแสน้ำเชี่ยวกราก เมื่อเหราชู่มู่รู้ข่าว ก็มิแม้แต่จะเก็บศพของนางขึ้นมาได้
ทว่าที่พำนักเหลือไว้เพียงจดหมายจากตระกูลหยุน เนื้อความว่า ชาตินี้ข้าจะไม่มีวันเป็นอนุภรรยา เหราชู่มู่ ทั้งหมดนี้เป็นหนี้ที่เจ้าติดข้า
เหราชู่มู่ตื่นจากฝันด้วยความตกใจ ร้องเรียกไม่หยุด
“หยุนชู ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดไปแล้ว……”
เพียงแต่รอบข้างห้องหนังสือเงียบสงัด มีเพียงเสียงไผ่นอกหน้าต่างไหวเสียดสี เหราชู่มู่นิ่งงันอยู่กับที่ จ้องมองภาพวาดในมือ ครุ่นคิดบางอย่าง
เหราซย่าเหอดับธูปเทียนในมือ แล้วจากไปอย่างเงียบเชียบ แววตานางแฝงรอยยิ้มเยาะ
เป็นไปดังที่นางคาดการณ์ไว้ เหราชู่มู่เห็นแก่ตัวอย่างยิ่ง ต่อให้มีโอกาสได้เริ่มใหม่ ก็ยังคงเลือกทางที่ได้เปรียบอยู่ดี
นางมิได้สร้างฝันให้เหราชู่มู่เสียหน่อย เพียงแต่ต้องการให้มารดาได้เห็นธาตุแท้ของชายผู้นี้ จะได้ไม่ลังเลใจอีกต่อไป