“หากเพียงเท่านี้ คงไม่ถึงกับตัดความสัมพันธ์ทั้งหมด ที่แท้ก็เพราะเฟิงเฟยเยี่ยนมีโชคอันเป็นมงคลของปลาทอง ส่วนฉีเทียนเฉิงไม่เพียงแต่บีฑานาง ยังหมายชิงชะตาอีก หากชิงสำเร็จ ผลสุดท้ายของเฟิงเฟยเยี่ยนจะเลวร้ายกว่าเดิมเป็นสิบเท่าร้อยเท่า คนในตระกูลเฟิงก็จะพลอยเดือดร้อนไปด้วย!”
หลี่จ้านขมวดคิ้ว ทว่าก็มิได้เอ่ยสิ่งใด ในความเป็นมนุษย์นั้น ยากจะทนทานต่อการทดสอบได้จริง
เพียงแต่ เฟิงเฟยเยี่ยนยังมีชีวิตอยู่ ก็นับว่าโชคดีที่สุดแล้ว หากเป็นผู้อื่น ขาดโชคเพียงเล็กน้อย ก็คงถูกทรมานจนตายไปแล้ว
“อ๋อ เป็นแบบนี้นี่เอง ”
“เป็นเช่นนี้เอง”
รถม้าจอดลง เหราซย่าเหอยกม่านมอง กลับพบว่าไม่ใช่จวนสกุลเหรา จึงมองชายข้างตัวอย่างสงสัย
“ไม่ส่งข้ากลับหรือ?”
หลี่จ้านส่ายหน้า “ข้ากับเจ้าจะแต่งงานกัน ของอีกหลายอย่างยังไม่ได้ซื้อ เจ้าไม่มีผู้ใหญ่ที่ไว้ใจได้อยู่ข้างกาย ข้าจึงจะดูแลจัดแจงให้เจ้าเอง แต่งเข้ามา จะให้เจ้าต้องทนรับความอยุติธรรมไม่ได้”
เหราซย่าเหอในใจรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย นางเติบโตมาท่ามกลางความไม่เป็นธรรมมามากมาย จู่ ๆ มีคนพูดเช่นนี้กับนาง หากบอกว่าไม่ซาบซึ้งใจเลย ก็คงเป็นไปไม่ได้
“ขอบใจเจ้า”
นางเอ่ยเสียงเบา ดั่งสายลมอ่อนโยน
หลี่จ้านยิ้มมิได้พูด เพียงลูบศีรษะนางด้วยสายตาอ่อนโยน
ทั้งสองเข้าไปในร้านเสื้อผ้าแห่งหนึ่ง หลี่จ้านยื่นใบสั่งของให้เจ้าของร้าน