"แม่ครัวหลิน ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้ เรื่องของชุ่ยเอ๋อ ก็แค่น้ำใจของเจ้าเท่านั้น"
เหราซย่าเหอกล่าวอย่างสงบ สายตารีบละจากกระดาษห่อน้ำมัน
พูดเล่นแล้ว นางไม่ใช่คนที่ถูกซื้อตัวได้ง่ายขนาดนั้น สวนอู๋ถงมีอันตรายอยู่ทุกหนแห่ง การรับชุ่ยเอ๋อไว้ที่นี่ กลับกลายเป็นว่าไม่เหมาะเสียแล้ว
แม่ครัวหลินคุกเข่าลงตึง ร้องไห้พูดว่า "คุณหนูรอง หวงก้านเป็นคนของฮูหยิน เขาต้องไม่ละเว้นชุ่ยเอ๋อแน่ บ่าวเห็นว่าคุณหนูรองเฉลียวฉลาด บ่าวยอมฟังคำสั่งท่าน ขอเพียงให้ทางรอดแก่ชุ่ยเอ๋อ"
เหราซย่าเหอคิดไตร่ตรอง พินิจพิจารณาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่ากันตามจริง ฝีมือของแม่ครัวหลินยอดเยี่ยมเกินไป การรับชุ่ยเอ๋อไว้ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย
ชุ่ยเอ๋อต้องการคนปกป้อง ส่วนนางเอง ก็ต้องการคนช่วยทำธุระ นับว่าต่างได้สิ่งที่ต้องการ
นางรีบพยุงอีกฝ่ายขึ้น เสียงอ่อนโยนกล่าวว่า "ดีแล้ว ไม่ต้องถือพิธีรีตอง ไม่นับเป็นเรื่องใหญ่อะไร แม่ครัวหลินกับชุ่ยเอ๋อ ลุกขึ้นเถิด"
แม่ครัวหลินจึงปาดน้ำตา พยุงชุ่ยเอ๋อขึ้นมา กระดาษห่อน้ำมันในมือยื่นมาตรงหน้าของเหราซย่าเหอ นางรับประกันว่า
"บ่าวไร้สมบัติใด มีเพียงฝีมือที่พออวดได้ หากคุณหนูรองไม่รังเกียจ ภายหน้าบ่าวจะเก็บอาหารค่ำส่งให้สวนอู๋ถงเป็นพิเศษ หักจากค่าแรงของบ่าวเอง ขอเพียงชุ่ยเอ๋อปลอดภัย บ่าวอย่างไรก็ยอม"
ในใจของเหราซย่าเหอแฝงความสะเทือนใจ แม่ครัวหลินแม้เป็นบ่าวรับใช้ กลับรักใคร่บุตรีของตน
ส่วนนาง มารดาผู้ให้กำเนิดถูกทำร้าย บิดาใจจืดไร้ความรัก ความรักในครอบครัวเช่นนี้ กลับเป็นสิ่งที่ปรารถนาแต่ยากจะได้มา