เหราหยันหรานคุ้นเคยนิสัยรัชทายาทเป็นอย่างดี ยามนี้ก็สัมผัสได้ว่าเขาคงกำลังโกรธ
“ดูท่า ท่านหญิงใหญ่สกุลเหราจะป่วยหนักนัก ถึงขนาดทำของแทนรักแตกได้ วันนี้ข้ามาผิดเวลา เจ้าพักรักษากายเถิด ข้าติดราชกิจมากมายยุ่ง ช่วงนี้ไม่มีเวลา จะไม่มาที่จวนอีก”
กล่าวจบ หลี่จิ่งเหิงก็สะบัดแขนเสื้อจากไป ฝีเท้าราวกับมีลมส่ง ไม่เหลือทางผ่อนปรนให้เหราหยันหรานแม้แต่น้อย
เหราหยันหรานไล่ตามออกไปทันที แต่ร่างกายอ่อนแอเกินไป นางล้มลงกองกับพื้น ร่ำไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด
รัชทายาทรังเกียจนางถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
เหราซย่าเหอกลับมาแล้ว ดังนั้นชะตาที่นางแย่งชิงมาตอนนี้ก็กลับคืนไปยังอิสตรีต่ำช้านั่น!
เหราหยันหรานไม่ยินยอม นางคือพระชายารัชทายาทในอนาคต เป็นสตรีผู้สูงศักดิ์ที่สุดใต้หล้า ต้องให้เหราซย่าเหอตายเท่านั้นหรือ ตำแหน่งของนางจึงจะมั่นคง?
นางร่ำไห้ด้วยความเจ็บปวด ไม่มีท่วงท่าอันใด
เมิ่งซื่อปวดใจ โอบนางเข้ามาในอ้อมอก แม้แต่คำตำหนิก็ไม่อาจเอ่ยออกมาได้
“ท่านแม่ รัชทายาทเป็นของลูก ลูกจะไม่ยอมให้ใครแย่งชิงไปได้ เป็นไปได้ไหมว่าเข็มปักทิศของท่านแม่เมื่อปีนั้นมีข้อผิดพลาด ไม่อย่างนั้นทำไมหลังจากเหราซย่าเหอปรากฏตัว ลูกถึงโชคร้ายครั้งแล้วครั้งเล่า!”
เมิ่งซื่อยกมือขึ้นตบนางหนึ่งฉาด น้ำเสียงไม่ดี
“คำพูดเมื่อครู่ เจ้าจงกลืนลงไปให้หมด คนโง่ เรื่องนี้ใครก็รู้ไม่ได้ เจ้าเข้าใจหรือไม่?”
เหราหยันหรานไม่เข้าใจว่าทำไมผู้เป็นแม่ถึงเปลี่ยนสีหน้า ได้แต่ผงกหัวอย่างน่าสงสาร แสดงว่าเข้าใจ