เสียงร่ำไห้ของท่านผู้เฒ่าหญิงโศกเศร้าอาดูร เอ่ยด้วยความเจ็บปวด
“สามเดือนก่อน จิ่งหยางล้มป่วยหนัก ข้าหาหมอทั่วหล้ามารักษา ก็ไม่ทำให้ร่างของเขาดีขึ้นเลย ภายหลังมีหมอพเนจรคนหนึ่งชื่อหมอผีซิ่ง อาสาเข้ามาบอกว่าตนมีเวทมนตร์ช่วยหลานข้าได้ เพียงใช้แปดอักษรเวลาเกิดกับน้ำเซียนก็เรียกวิญญาณคืนได้ ข้าก็เชื่อไป ใครจะรู้... ใครจะรู้ว่ากลับทำร้ายหลานทั้งสองของข้า...”
ท่านผู้เฒ่าหญิงร้องไห้แทบสิ้นสติ แต่ยังฝืนรวบรวมสมาธิ เรื่องมากมายต้องให้นางเป็นผู้ตัดสิน หากล้มลงไป จะดีได้อย่างไร
หลี่จ้านมองเหราซย่าเหอด้วยสายตาซับซ้อน ที่แท้ครั้งแรกที่พบเจอ นางก็ช่วยชีวิตเขาไว้จริง ๆ
เขาเคราะห์ร้ายแต่กำเนิด ดวงชะตาเต็มไปด้วยอัปมงคล ตั้งแต่เล็กจนใหญ่ล้วนมีบาดแผลถึงตาย ครั้งนี้ ค่ายกลดูดวิญญาณที่คร่าชีวิตแน่นอน ก็เพราะเหราซย่าเหอเข้ามาขัดขวางจึงรอดมาได้
นับว่าติดค้างนางมากเกินไปแล้ว
หลี่จ้านคิดว่า วันหน้าตอบแทนบุญคุณนี้อย่างดีก็พอ
เขาเอ่ยเสียงทุ้ม "คุณหนูเหรา ขอให้วิญญาณของหลี่จิ่งหยางและเหลียงลิ่วหลางปรากฏตัวชี้ตัวด้วย เพื่อที่ศาลาว่าการเมืองหลวงจะได้ปิดสำนวนได้"
เหราซย่าเหอพยักหน้า ไม่ปฏิเสธ นางลุกขึ้นไปหยิบธูปเทียนสามดอกในหอบรรพบุรุษ ปักลงบนโต๊ะธูป เริ่มประกอบพิธีเรียกวิญญาณ
ดวงตาของนางเปลี่ยนไปทันใด ปากขมุบขมิบ
“วิญญาณคืนสู่เรือน พลังอันเกรียงไกรสถิตย์ ไท่อี่จิ้วขู่เทียนจุน โปรดนำพา! วิญญาณจงปรากฏ!”
สิ้นเสียง ป้ายวิญญาณในหอบรรพบุรุษขยับเล็กน้อย ดวงวิญญาณสองร่างปรากฏขึ้น หน้าตาเหมือนเหลียงลิ่วหลางและหลี่จิ่งหยาง ทั้งสองมีสีหน้าเฉยชา ดวงตาว่างเปล่า