เหราซย่าเหอใช้เวทมนตร์หมายจะจัดการหมาจิ้งจอกสามหาง ตีให้คืนร่างเดิมและปลดปล่อยมัน
ทว่ามันกลับสลัดหางหนึ่งข้างเพื่อเอาชีวิตรอด หนีออกจากตำหนักฟางหัวไปอย่างรวดเร็ว
ที่นี่ไอสังหารปกคลุมไปทั่ว ยังขจัดไม่หมด เหราซย่าเหอจึงยังไม่ทันสัมผัสทิศทางที่หมาจิ้งจอกสามหางหนีไป ทำได้เพียงเก็บกระบี่ไม้ท้อ
เหราซย่าเหอใช้โลหิตเป็นกระบี่ วางอาคมปิดกั้นขึ้นภายในตำหนักฟางหัว มองชายาจิงอันอ๋องที่ยังตื่นตระหนกไม่หาย นางเอ่ยปลอบเสียงเบา
“องค์หญิงไม่เป็นอะไรนะ?”
เฉินส่ายหน้า นางยังหวาดหวั่นอยู่ แต่ก็รู้ว่าสัตว์อสูรเมื่อครู่มุ่งมาที่นาง หากไม่ใช่เหราซย่าเหอ นางคงเอาชีวิตไม่รอด
นางจำบุญคุณนี้ไว้ในใจ ดังนั้นจึงให้เกียรติเหราซย่าเหอเป็นพิเศษ
“ขอบคุณแม่นางรองที่ช่วยชีวิตไว้ รอให้ข้าแข็งแรงกว่านี้ จะไปคำนับถึงจวน”
เหราซย่าเหอส่ายหน้า สายตาตกอยู่ที่หลี่จ้าน นางกล่าวยิ้มๆ
“องค์หญิงไม่ต้องเกรงใจ รับปากผู้ใดไว้ ก็ต้องทำหน้าที่ให้ดี ข้าแค่ช่วยท่านซื่อจื่อทำงานเท่านั้น ร่างกายท่านอ่อนแอมาก ช่วงนี้อย่าออกจากตำหนักฟางหัว อย่าให้ใครฉวยโอกาสได้ ส่วนหมาจิ้งจอกสามหางนั้นชั่วคราวยังไม่กล้าปรากฏตัวมาทำร้ายท่าน”
เพียงแต่ เหราซย่าเหอรู้สึกมาตลอดว่าหมาจิ้งจอกสามหางจะไม่ละทิ้งจวนอ๋องไปง่ายๆ มันหมายจะเล่นงานหลี่จ้านอย่างชัดเจน
การทำนายของนางไม่เคยพลาด ดูท่าความวุ่นวายในจวนอ๋องยังไม่จบ
หลี่จ้านถูกเหราซย่าเหอมองจนขนลุก เขาเกร็งหน้า ถามอย่างรู้สึกอึดอัด