เหราซย่าเหอนั่งอยู่บนเบาะ ไม่อาจเห็นสีหน้าของนางได้ชัดเจน
ในที่มืด มีสายลมพัดผ่านเบา ๆ เงาดำร่างหนึ่งปรากฏกายข้างกายนางราวกับวิญญาณ หญิงผู้นั้นมีใบหน้างดงาม ละม้ายคล้ายเหราซย่าเหออยู่สามส่วน นางคือมารดาของนาง หญิงหยุนซื่อ
เงาร่างของหยุนซื่อลอยละลิ่ว เดิมทีนางเป็นเพียงวิญญาณที่ไร้สติปัญญา แต่เหราซย่าเหอได้จุดตะเกียงแสงนิรันดร์ให้ และใช้เวทมนตร์สงบวิญญาณให้ ไอสังหารบนร่างจึงมลายหายไปนานแล้ว
ปัจจุบันนางเป็นเพียงวิญญาณที่ไร้ร่าง แต่ยังคงความทรงจำเมื่อมีชีวิตอยู่
“เซี่ยเหอ เจ้าโตขึ้นแล้ว ปีเหล่านี้เจ้าต้องทนทุกข์ลำบากมาก”
หยุนซื่อถอนหายใจอย่างแผ่วเบา แววตาคลอด้วยน้ำตา นางเอื้อมมือจะลูบแก้มของเหราซย่าเหอ แต่น่าเสียดายที่ไม่อาจสัมผัสได้
เหราซย่าเหอเงยหน้าขึ้นด้วยความดีใจ รีบพุ่งเข้าไปด้วยความไม่อยากเชื่อ คิดจะโผกอดมารดา แต่น่าเสียดายที่กอดได้เพียงอากาศ
นางถอนหายใจอย่างห่อเหี่ยว พูดด้วยความจนใจ “ท่านแม่ ขอเพียงเราได้พบกันในที่สุด เนิ่นนานเพียงใดก็ไม่เป็นไร”
หยุนซื่อลูบแก้มนางจากระยะไกล เอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยน
“เซี่ยเหอต้องทนลำบาก ร่างกายผ่ายผอมเช่นนี้ เป็นเพราะพ่อที่ไร้หัวใจของเจ้าไม่เลี้ยงดูเจ้าอย่างดี และเป็นความบกพร่องของแม่เองในฐานะมารดา”
เหราซย่าเหอส่ายหน้า นางรู้ว่าโอกาสนี้มีค่า รีบพูดขึ้น
“อีกสองวัน ข้าจะส่งวิญญาณของท่านแม่เข้าสู่ร่างใหม่ เรื่องที่ข้าสัญญากับหญิงชิวเหนียงไว้ ข้าจะทำให้สำเร็จ ท่านแม่ไม่ต้องเป็นกังวล เพียงแต่ท่านต้องจดจำศัตรูของเราให้ดี อย่าได้ใจอ่อนเป็นอันขาด”