เมื่อได้ยินชื่อนี้ ร่างของสตรีตรงหน้าก็เริ่มสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าที่สะท้อนในกระจกทองแดงก็ค่อยๆ บิดเบี้ยว เผยรูปลักษณ์ที่แท้จริงของนางออกมา
เมื่อจิ่นเหนียงหันกลับมา ก็เห็นแววตารังเกียจของซ่งหย่วนเหิงเต็มใบหน้า เพียงสายตาเดียวก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่คิดจะปล่อยนางไป
“ท่านคิดจะถอนสะพานข้ามแม่น้ำงั้นหรือ”
“อย่าลืมว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ท่านมีตอนนี้ ล้วนเป็นสิ่งที่ข้าให้ท่านมา”
นัยน์ตาของซ่งหย่วนเหิงลึกดำขึ้น เผยแววสังหารออกมาทีละน้อย “เจ้าให้ข้าอย่างนั้นหรือ นั่นคือสินเดิมที่เซี่ยซูหยงนำมาติดตัว เกี่ยวข้องอะไรกับหญิงโสเภณีอย่างเจ้า”
“ข้าเคยสัญญากับเจ้าว่า ช่วยข้าทำงานให้สำเร็จ หลังจากนั้นกายเนื้อร่างนี้จะเป็นของเจ้า แต่เงื่อนไขคือเจ้าต้องช่วยข้าได้จริง”
“ตอนนี้เกิดปัญหา ก็ต้องเสียสละเจ้าเพื่อรักษาจวนป๋อทั้งหลังไว้เท่านั้น”
ซ่งหย่วนเหิงพูดพลางก็ค่อยๆ เดินเข้าใกล้จิ่นเหนียง
แววตาเดือดดาลและแฝงด้วยความเย็นเยือก ทำให้จิ่นเหนียงต้องสูดลมหายใจเย็นเยียบเข้าไปโดยไม่รู้ตัว
นางรู้ดีว่าชายคนนี้ภายนอกดูเป็นสุภาพบุรุษสง่างามเพียงใด เบื้องหลังก็ไร้ยางอายและหน้าด้านเพียงนั้น
บีบคั้นให้จนตรอกขึ้นมา เขาก็ทำได้ทุกเรื่องจริงๆ
ทว่าจิ่นเหนียงกลับข่มใจให้สงบ เพราะรู้ว่าตอนนี้ทั้งสองคนอยู่บนเรือลำเดียวกัน
“อย่างไรเล่า ท่านยังคิดจะฆ่าข้าอยู่หรือ”
“ฆ่าข้านั้นง่าย แต่เรื่องนี้ไม่จบลงเพราะการตายของข้าหรอก ท่านยังคิดว่าคุณหนูคนสนิทของท่านจะได้เข้าจวนอย่างราบรื่นงั้นหรือ”