รูปปั้นหยกขาวพระโพธิสัตว์กวนอิมถูกเช็ดจนเงาวับ ราวกับผ่านพิธีเบิกเนตรมาแล้ว
เหราซย่าเหอเก็บมันอย่างดี แอบทำอะไรบางอย่าง จากนั้นจึงอุ้มมันกลับไปยังสวนอู๋ถงด้วยตัวเอง
หงโต้วมองดูรูปพระโพธิสัตว์กวนอิมด้วยความสงสัย เอ่ยถามอย่างคลางแคลงใจ
“ท่านผู้เฒ่าผู้หญิงไม่อยู่จวนมานาน สองสามปีนี้ล้วนจำศีลอยู่ที่วัด เหตุใดคุณหนูจึงตั้งใจเตรียมของขวัญให้ท่านผู้เฒ่าผู้หญิงถึงเพียงนี้ หากท่านผู้เฒ่าผู้หญิงไม่ยอมพบจะทำอย่างไร”
เหราซย่าเหอกลับดูสบายใจ นางกล่าวพลางยิ้ม “เมิ่งซื่อสุขสบายในจวนจนเคยตัว ต้องมีคนมาจัดการนางเสียบ้าง ท่านผู้เฒ่าผู้หญิงอาจไม่ชอบข้า แต่ถ้าข้าเอาใจให้ถูกจุดเล่า”
หงโต้วไม่เข้าใจ ทว่านางก็ยังทำตามคำสั่งของเหราซย่าเหอ ไปสืบเวลาที่ท่านผู้เฒ่าผู้หญิงกลับมา
ครึ่งชั่วยามต่อมา หงโต้ววิ่งย้อนกลับมาถึงลานบ้าน รายงานข่าว
“คุณหนู ท่านผู้เฒ่าผู้หญิงกลับมาแล้ว”
เหราซย่าเหอพยักหน้าเล็กน้อย พาหงโต้วไปรออยู่หน้าประตูจวนสกุลเหรา
ไม่นานนัก ก็เห็นสตรีชราผมขาวสองข้างเดินลงมาจากรถม้า มีสีหน้าเหนื่อยล้า คงเพราะเดินทางมาไกล
ทว่าบนร่างของท่านผู้เฒ่าผู้หญิง เหราซย่าเหอกลับมองเห็นเส้นใยแห่งกรรมบางเส้น นางหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วเก็บสายตากลับอย่างไม่ให้ใครสังเกต
“พบมารดา (ท่านย่า)”
เหราชู่มู่ดูยินดีกับการกลับมาของท่านผู้เฒ่าผู้หญิงมาก เขารีบเข้าไปประคองนาง
ท่านผู้เฒ่าผู้หญิงถือไม้เท้า สายตาสำรวจจับอยู่ที่เหราซย่าเหอ ถามเหราชู่มู่ด้วยความสงสัย