เมิ่งซื่อรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก เหราซย่าเหอจงใจขัดขวางนาง ทำให้คลื่นไส้โดยไร้เหตุผล
“อย่าได้ก่อกวนวุ่นวาย ท่านซื่อจื่อแห่งจวนอ๋องหรงและพระชายากำลังรอพบเจ้า ต่อให้ในใจมีโทสะ ก็ไม่ควรแสดงออกในเวลานี้”
เหราซย่าเหอยื่นมือออกไป พลางเอ่ยกับเมิ่งซื่อว่า “ท่านผู้หญิง ข้าจากบ้านไปห้าปี หากคิดตามเบี้ยหวัดของพี่สาว ข้าควรได้เดือนละสิบตำลึง ข้าไม่เรียกร้องมาก แค่แปดตำลึงก็พอ ห้าปีท่านให้ข้าสามร้อยตำลึงแล้วกัน ข้าจะยอมทำตามคำสั่งของท่าน”
แม่นมซุยเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
“คุณหนูรอง เหตุใดท่านจึงต่อรองกับผู้หญิงเช่นนี้ ผิดธรรมเนียมเกินไปแล้ว!”
เหราซย่าเหอยักไหล่ หลับตาคุกเข่าต่อไป
“ถ้าเช่นนั้นก็ช่างเถิด ท่านซื่อจื่อจวนอ๋องหรงคนนั้นไม่พบก็ได้ ท่านผู้หญิงไปต้อนรับแขกผู้ทรงเกียรติเถิด ข้าขอไม่ไป”
เมิ่งซื่อ “…”
นึกถึงสายตาสืบเสาะของท่านซื่อจื่อจวนอ๋องหรงเมื่อครู่ หากพวกเขาล่วงรู้เรื่องความลับในเรือนหลัง ชื่อเสียงของนางคงรักษาไว้ได้ยาก
เมื่อคิดถึงข้อนี้ เมิ่งซื่อก็รู้ว่ามีเพียงปลอบประโลมเหราซย่าเหอให้ดี ปากของนางจึงจะถูกปิดได้
แม่นมซุยเห็นเมิ่งซื่อเงียบ จึงตั้งคำถามกับเหราซย่าเหอทันทีว่า “คุณหนูรองไร้มารยาทเกินไปแล้ว จะยื่นมือขอเงินจากผู้หญิงได้อย่างไร ช่างไร้การอบรมจริง!”
เหราซย่าเหอมีสีหน้าเย็นชา นางลุกขึ้นยืน ไม่ตามใจแม่นมซุย ยกมือตบหน้าแก่ๆ ของอีกฝ่ายดังฉาดสองครั้ง
นางหัวเราะเยาะ “แม่เฒ่าจอมตอแหล เจ้าก็แค่บ่าวรับใช้ข้างกายผู้หญิง ใครสอนให้เจ้าพูดกับข้าเช่นนี้ ถึงแม่แท้ๆ ของข้าจะไม่ใช่ผู้หญิง แต่ข้าก็เป็นคุณหนูรองแห่งจวนอย่างถูกต้อง ไม่ใช่คนอย่างเจ้าจะมานินทาว่าร้ายข้าได้?”