เหราชู่มู่มีสีหน้าครุ่นคิด หรือว่า... เจ้าเหอไม่เพียงแก้ปัญหา แต่ยังสร้างผลงาน ได้รับความขอบคุณจากจวนอ๋องหรง...
ในราชการ สิ่งที่ขาดที่สุดคือเส้นสาย หากสามารถเชื่อมสัมพันธ์กับจวนอ๋องหรงได้ ก็ไม่มีอะไรดีไปกว่า!
เหราชู่มู่ไม่กล้าชักช้า รีบไปที่เรือนรับรองเพื่อต้อนรับแขก พลอยพาเหราซย่าเหอไปด้วย ในตอนนี้เขาเปลี่ยนใจแล้ว
เมิ่งซื่อสีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย เรื่องที่เดิมแน่นอนดุจตอกตะปู กลับถูกพลิกสถานการณ์ได้
เหราซย่าเหอ จะมองข้ามไม่ได้จริงๆ!
เหราหยันหรานโกรธจนอยากร้องไห้
นางดึงแขนเสื้อของเหราชู่มู่ เอ่ยอย่างอัดอั้น
"ท่านพ่อ น้องสาวนางเพื่อลบล้างความผิด ถึงขั้นโกหกตบตาเช่นนี้ ท่านลืมแล้วหรือ? ในตอนนั้น ท่านซื่อจื่อแห่งจิงอันอ๋องมาที่จวนด้วยตนเองเพื่อจับตัวน้องสาวรอง จะเป็นเท็จไปได้อย่างไร!"
เมิ่งซื่อเห็นสีหน้าของเหราชู่มู่ไม่แน่นัก ในใจก็เกิดความคิดขึ้นมาทันที นางมีแววตาเย็นชา เมื่อมองไปที่เหราซย่าเหอ ก็ไม่พอใจยิ่งนัก
"เจ้าเหอ เจ้าทำผิดแล้ว ควรยอมรับผิดจึงจะถูก ดูท่าเป็นเพราะข้าตามใจเจ้าเกินไป" "คนมา! จับเจ้าเหอไปขังไว้ในศาลบรรพชน ห้ามนางออกไปไหน จงคุกเข่าไถ่บาปต่อหน้าบรรพชนให้ดี!"
เมิ่งซื่อโล่งใจเล็กน้อยในใจ แล้วแอบส่งสายตาให้หญิงรับใช้หยาบข้างกาย
คืนนี้ นางจะไม่ยอมให้เหราซย่าเหออยู่ดีเด็ดขาด! อยากอยู่อย่างสงบในจวนสกุลเหรา ไร้ทางเป็นไปได้!
เหราหยันหรานโล่งใจ ขอเพียงท่านพ่อเชื่อนางก็พอ เหราซย่าเหอเป็นตัวอะไรกัน ก็แค่ทาสชั้นต่ำจากอนุ ถ้าถูกขายไปซ่องโสเภณี ก็ไม่มีใครทุกข์ร้อนแทนนาง