"ข้าเป็นภรรยาตัวจริงของเจ้า ปรนนิบัติเจ้าอยู่ในเรือน ลูกสาวกำลังจะออกเรือน เจ้ามาทำเรื่องสกปรกเช่นนี้ได้อย่างไร! ถึงกับออกไปเที่ยวหญิงสำส่อน?"
เหราชู่มู่ก็ระเบิดอารมณ์ออกมาจนหมด เขาผลักเมิ่งซื่อออกไป พลางเย้ยหยัน
"บัดนี้ข้าเป็นพ่อตาของไท่จื่อ และเป็นพ่อตาของท่านซื่อจื่ออีกด้วย ฐานะข้าสูงส่ง มีเพียงหญิงคนสนิทสองคนเท่านั้น เหตุใดเจ้าจึงอิจฉาริษยาเช่นนี้ ปล่อยให้คนอื่นรู้เข้าคงขำข้าแย่! ฮึ เจ้าจงไปคิดทบทวนดูเถิด!"
เมิ่งซื่อตะเบ็งเสียง "เหราชู่มู่ เจ้าคนใจรก เจ้าจะต้องไม่พบจุดจบที่ดีแน่!"
พูดจบ เหราชู่มู่ก็ปิดประตูกระแทกเสียงดัง แล้วออกจากจวนสกุลเหราไป
เมิ่งซื่อทรุดกายลงกับพื้น น้ำตาคลอเบ้า ตนเองหยิ่งผยองมาตลอด แต่กลับถูกคนข้างกายกระหน่ำหน้าเสียขนาดนี้
นางเช็ดน้ำตา ทำใจให้สงบลงได้ไม่นาน ก็หันหลังกลับไปยังเรือนอิ๋วหลาน
หยุนเอ๋อเห็นเมิ่งซื่อกลับมา สีหน้าไม่สู้ดีนัก ก็รู้ว่าเรื่องใหญ่แน่ จึงไม่กล้าถามอะไร ประคบประหงมรับใช้เมิ่งซื่ออย่างระมัดระวัง
เหราหยันหรานกลับมาถึงเรือนอิ๋วหลานพอดี เห็นเมิ่งซื่อขอบตาแดง แต่ไม่ยอมพูดอะไรสักคำ รีบสั่งให้คนรับใช้ถอยออกไป แล้วพาเมิ่งซื่อกลับเข้าห้อง
นางเอ่ยเสียงอ่อนโยน "ท่านแม่ เกิดอะไรขึ้นกับท่านหรือเจ้าคะ?"
เมิ่งซื่อกัดฟัน "ท่านพ่อเจ้าไปมีหญิงอื่นนอกบ้าน ทิ้งคำสาบานที่ให้ไว้กับข้า ไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่รังเกียจข้าแก่แล้ว ไม่งามเท่าพวกนังตัวแสลงข้างนอกนั่นไงล่ะ!"
พูดจบ เมิ่งซื่อก็ร้องไห้อีกครั้ง อารมณ์ของนางปั่นป่วนมาก ครึ่งชั่วยามจึงค่อยสงบลง