หลี่จ้านไม่เพียงไม่โกรธ แต่กลับเผยรอยยิ้มย่ามใจ
เขาก็แค่อยากเห็นนางร้อนใจ เพียงแต่คาดไม่ถึงว่านางกล้าอาจหาญมาที่สุสานฝังศพหมู่เพียงลำพัง
“ถอยออกไปหน่อย”
สิ้นเสียง หลี่จ้านก็คล้อยตามถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างว่าง่าย ชิงเฟิงที่ตามอยู่ข้างหลังยิ่งเพิ่มความระมัดระวังขึ้นอีกหลายส่วน
เห็นเหราซย่าเหอยืนแยกเท้าออก ดึงยันต์แผ่นหนึ่งจากเอว ปากขมุบขมิบร่ายคาถา ครู่หนึ่งก็ลืมตาฉับพลัน
“ปะทะ!”
แขนสะบัด ยันต์พลันลอยขึ้นกลางอากาศ ก่อเกิดเป็นอาคมอยู่เบื้องหน้าสุสานฝังศพหมู่
ชั่วครู่เดียว รอยชาดบนอาคมยันต์ก็ฉายแสงแดงเรืองเร้น เบื้องล่างกลับเผยอักขระอาคมสีทอง
หลี่จ้านกับชิงเฟิงตาเนื้อมองไม่เห็นสิ่งเหล่านี้ เห็นเพียงยันต์ไม่กี่แผ่นลอยค้างกลางอากาศ ก็เกินพอให้ใจสั่นสะท้านแล้ว
เกือบจะในเวลาเดียวกัน รอบด้านเกิดลมเย็นวู่วามขึ้นมาทุกสารทิศ ลมนี้ยิ่งเย็นเสียดกระดูกกว่าปกติ
เป็นความเหน็บหนาวเสียดแทงถึงไขกระดูก ไม่อาจมองข้าม
ยามนี้ ในสายตาหลี่จ้าน เหราซย่าเหอกลับคล้ายผู้ตัดสินที่ท่องไปมาระหว่างปรโลกกับโลกมนุษย์
แต่ก่อนตนไม่เคยเชื่อเรื่องเทพเจ้าผีสาง ทว่าตอนนี้ กลับพอจะเชื่อว่าสิ่งที่เรียกว่ากรรมสนองกรรมนั้นมีจริง ทุกสิ่งล้วนถูกลิขิตไว้แล้ว
ดูท่าคำสอนของคนรุ่นก่อนจะมิใช่ไร้เหตุผล
“จิ่นเหนียงมาเร็ว!”
เหราซย่าเหอสองมือร่ายอาคม วาจาเปี่ยมพลัง เสียงนี้ประหนึ่งดังมาจากทุกสารทิศ