ไม่ทันให้หลี่จ้านเอ่ยวาจา ชิงเฟิงก็ยกมือขึ้นโดยพลัน เงาร่างขององครักษ์ลับหลายนายพลันปรากฏจากมุมมืด ตรงเข้าขนศพของจิ่นเหนียงออกมาจากกองซากศพนั้น
เมื่อมองเห็นซากศพที่เริ่มเน่าเปื่อยตรงหน้า หลี่จ้านก็ขมวดคิ้วแน่น ยกมือขึ้นปิดจมูกเล็กน้อย สีหน้าเผยความรังเกียจอย่างชัดเจน
ชิงเฟิงตรวจสอบจนแน่ใจว่าเป็นจิ่นเหนียงตัวจริงแล้ว จึงให้คนนำศพออกไป
ยามนี้ไร้ผู้คนอยู่รอบด้าน เหราซย่าเหอหมุนกายกลับ รู้สึกเพียงภาพตรงหน้าพร่าเลือนวูบไหว แทบล้มทั้งยืน โชคดีที่หลี่จ้านตาฉับไวคว้าตัวนางไว้ได้ทัน
"เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?"
เสียงห่วงใยดังขึ้นข้างหู
เหราซย่าเหอยิ้มบางอย่างสงบนิ่ง นางฟังออกว่าหลี่จ้านห่วงใยตนจากใจจริง
"ท่านซื่อจื่อโปรดวางใจ ข้าไม่เป็นไร"
กล่าวพลางนางยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ใต้แสงจันทร์ใบหน้าดูซีดขาว ดวงตาหวานเยิ้มดุจแพรไหม เพิ่มเสน่ห์เย้ายวนอยู่หลายส่วน
หลี่จ้านมองจนตะลึงไปชั่วขณะ มือที่ประคองนางเกร็งแข็งอย่างเห็นได้ชัด
ราวกับสำนึกในอาการเสียมารยาทของตน เขาเพิ่งจะชักมือกลับ ไม่คิดว่าสตรีตรงหน้าจะพุ่งตัวเข้ามากอดเสียก่อน
"นี่เจ้าจะทำอะไร?"
หลี่จ้านยืนนิ่งอยู่กับที่ ร่างกายแข็งทื่อเล็กน้อย กลิ่นหอมจาง ๆ ลอยมาแตะจมูก เป็นกลิ่นกายเฉพาะตัวของสตรีตรงหน้า
ยามนี้เหราซย่าเหอรู้สึกเพียงว่าตนถูกพลังมังกรแท้จริงของหลี่จ้านห้อมล้อม ปราณสีม่วงทำให้ร่างกายนางค่อย ๆ อบอุ่นขึ้น
"ให้ข้าอยู่อย่างนี้สักครู่เถิด"
กล่าวจบเหราซย่าเหอก็ซบศีรษะลงบนอกของเขา ได้ยินเสียงหัวใจของเขาค่อย ๆ เต้นเร็วขึ้น ชัดเจนและหนักแน่นขึ้นเรื่อย ๆ