เหราซย่าเหอคิดว่าเจ้าของร้านเพียงแต่พูดเกรงใจไปเท่านั้น จึงยิ้มบางๆ พลางกล่าว
"เกินคำชมไปหน่อย"
เจ้าของร้านยิ่งรู้สึกเลื่อมใสในตัวนางมากขึ้น สีหน้าแน่วแน่
"คุณหนูรองสกุลเหราได้วิงวอนฝนอันชุ่มฉ่ำเพื่อต้าหยงของเรา ตัวข้าน้อยแม้จะต่ำต้อยเพียงใด แต่ก็รู้ดีว่าหากไม่ใช่เพราะคุณหนู ราษฎรของต้าหยงเราต้องลำบากแน่นอน ท่านคือผู้มีพระคุณของต้าหยงเรา วันนี้ข้าน้อยขอเชิญคุณหนูรองรับประทานอาหาร เพียงท่านสั่งได้ตามใจชอบเลย!"
เหราซย่าเหอกระพริบตา เอ่ยอย่างลังเล "ท่านไม่จำเป็นต้องสิ้นเปลืองถึงเพียงนี้ก็ได้ เพราะการบริหารหอหวังเจียงก็ไม่ใช่เรื่องง่าย..."
เจ้าของร้านยืนกราน "คุณหนูรอง ท่านเพียงรับน้ำใจข้าน้อยไว้ก็พอแล้ว ดีหรือไม่?"
เหราซย่าเหอเลี่ยงไม่ได้ น้ำใจอันล้นเหลือของเจ้าของร้านทำให้นางไม่อาจปฏิเสธได้ นางจึงจำต้องยอมรับ
"เอาล่ะ เช่นนั้นก็แล้วแต่ท่านจะจัด ไม่ถือตัวแล้ว"
เจ้าของร้านโล่งใจ รีบสั่งให้คนครัวไปจัดเตรียมอาหาร ส่วนตนเองก็ดูแลทั้งสองคนอย่างเต็มที่ ส่งน้ำชาและขนมขึ้นมาทั้งหมด
"เจ้าของร้าน หอหวังเจียงมีธุระมากมาย ท่านไม่ต้องดูแลพวกเราด้วยตนเอง ไปจัดการธุระเถิด"
เจ้าของร้านไม่กล้าขัดคำสั่งของหลี่จ้าน จึงกล่าวลากับเหราซย่าเหอก่อนจะจากไป
เหราซย่าเหอเท้าคาง มองทัศนียภาพริมฝั่งแม่น้ำ นางครุ่นคิดบางอย่างพลางจ้องมองไปไกล
เพียงเท่านั้นเอง ขณะนั้นเองนางก็พลันสังเกตเห็นมีบางอย่างลอยอยู่ริมแม่น้ำ นางขมวดคิ้วเล็กน้อย ใจเริ่มหวาดหวั่น แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปใกล้ขอบหน้าต่าง
หลี่จ้านเห็นสีหน้านางผิดปกติ จึงเอ่ยถามอย่างสงสัย "ซย่าเหอ เจ้าเป็นอะไรไป?"