สีหน้าเหราซย่าเหอแปรเปลี่ยนเล็กน้อย ทรัพย์สมบัติของจวนสกุลเหราไม่เหมือนเมื่อก่อน อีกทั้งยังมีปากท้องทั้งตระกูลให้ต้องดูแล
การกระทำของเหราซย่าเหอครั้งนี้ ชัดเจนว่าเป็นปากสิงโตอ้าพร่า
ซ้ำร้าย ในยามนี้เขามีเรื่องต้องพึ่งพาอีกฝ่าย แม้ข้อเรียกร้องจะเกินขอบเขตเพียงใด ก็ต้องกัดฟันยอมรับ แล้วเรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง
เขาครวญเสียงต่ำ ยอมวางศักดิ์ศรี แสร้งทำเป็นเอาใจเหราซย่าเหอ ราวกับกำลังปรึกษาหารือด้วย
“ซย่าเหอ ข้อเรียกร้องของเจ้าข้ายอมทั้งหมด อดีตเป็นความผิดของบิดา ข้ายอมรับผิดทั้งหมดแล้ว เจ้ายินยอมกลับจระสกุลเหราหรือยัง”
เหราซย่าเหอเยาะเย้ยเขา หาวเล็กน้อย เอ่ยเย็นชาว้าใจ
“บิดา แต่ความผิดแบบนี้บิดาได้ทำซ้ำสอง ครั้งก่อนก็บิดารบเราให้กลับจระสกุล นี้ครั้งที่สองแล้ว หากบิดาไม่รักษาสัญญา ใช้ข้าผู้เต้นขำ ข้าก็หมดปัญญา คุ้มกับตนเองหรือไม่ บิดาเห็นดีด้วยหรือไม่?”
เหราซู่มู่ไม่ได้พูดมาก เพราะรู้ตัวดี เหราซย่าเหอพูดถูกต้อง แต่เพียงนึกเสียดายใจ
“ข้าจะนำสินเดิมของเจ้ามาให้เจ้าเดี๋ยวนี้ก็ได้ ได้ ซ่เหอ เจ้าเราเป็นครอบครัวเดียวกัน จริงไหม เรื่องราวบางอย่าง แล้วแต่ทน ทนเอีอย่าแยแสอีกสักครั้งเถิด เมื่อเจ้าออกเรือนไปวันหน้า บิดาจะได้ปกป้องเจ้าให้เป็นเสาหลักอีกด้วย”
เหราซย่าเหออยากจะหัวเราะท้องแข็ง บิดาผู้แยบยด้วยศักดิ์ศรี กลับพูดคำที่ตลกขบขันให้คนหัวเราะได้
“บิดาท่านว่าถูกแล้ว หยุดเถิด ข้าไม่มีเจตนาจะกลั่นแกล้งท่าน แล้วแต่ที่บิดาจะจัดก็แล้วกัน”
เหราซูหมื่อกังวลใจอย่างมาก เขียนรายการของขวัญสินเดิม ให้หว่อซัวถือไว้ ก่อนจะกำชับ