"ท่านซื่อจื่อ ครั้งนี้ในพิธีบูชา มีคนลอบโจมตีข้า"
หลี่จ้านเดิมทีหลับตาพักผ่อน พอได้ยินคำพูดนี้ก็ลืมตาขึ้น เอ่ยถามด้วยความสงสัย
"หรือว่าเจ้าที่อาเจียนเป็นเลือด ไม่ใช่เพราะถูกสายฟ้าจากฟ้าฟาด แต่เพราะถูกคนคิดร้าย?"
เหราซย่าเหอพยักหน้า เอ่ยอธิบายอย่างตรงไปตรงมา
"ใช่ดังที่ว่า คนที่ลอบโจมตีข้าเมื่อไม่นานมานี้ กับคนที่อยู่ในพิธีบูชา ต่างก็เป็นคนเดียวกัน เพียงแต่เขาซ่อนตัวลึกเกินไป ข้าคำนวณหาตำแหน่งเขาไม่ได้ ดูท่า ศัตรูอยู่ในที่มืด เราอยู่ในที่แจ้ง"
หลี่จ้านนิ้วเรียวกำเป็นหมัด ใบหน้าคล้ำเคร่งจนแทบหยดน้ำได้
"ข้าว่า ด้วยกำลังของเจ้า แล้วเหตุใดถึงบาดเจ็บได้ถึงเพียงนั้น ที่แท้ก็มีคนลอบโจมตี หากข้าจับตัวได้ว่าเป็นใคร จะไม่ละเว้นเด็ดขาด!"
เขารู้สึกเสียใจเล็กน้อย ที่แท้ก็ตั้งการป้องกันไว้แล้ว กลับยังถูกคนหาช่องโหว่ได้ เขาฝีมือยุทธ์แกร่งกล้า แต่กลับไม่ชำนาญเวทมนตร์ ไม่งั้น... ก็คงไม่ปล่อยให้นางแบกรับไว้เพียงลำพัง
เหราซย่าเหอหาวหวอด ยิ้มพลางกล่าว "แต่ข้าก็ไม่ใช่คนที่ปั้นจากดินโคลนหรอกนะ ตอนที่เขาลอบโจมตีข้า ข้าก็โต้กลับไปหนึ่งครั้ง เช่นนั้น คิดว่าคนผู้นั้นก็คงบาดเจ็บไม่น้อยไปกว่าข้า"
แม้เหราซย่าเหอตั้งใจให้บรรยากาศผ่อนคลายลงบ้าง แต่ความคมเข้มบนใบหน้าของหลี่จ้านยังไม่จางหาย เขาเอ่ยเสียงนุ่ม
"มีหนทางหาตัวเขาได้หรือไม่ อย่างไรเสีย ข้าจะไปสืบหาทั่วเมืองหลวง ก็ต้องหาตัวเขาให้พบ"
เหราซย่าเหอยกนิ้วนับคำนวณ แล้วส่ายหน้า "เกรงว่าเจ้าจะหาตัวเขาไม่พบ ต่อให้พบ ก็คงทำอะไรเขาไม่ได้"