เหราซย่าเหอถือเทียบเชิญอยู่ในมือ เพียงแต่ยังไม่ทันได้เข้าจวนป๋อ ก็ถูกคนมาขวางไว้
“แม่นางท่านนี้ดูเหมือนไม่คุ้นหน้า มิใช่แขกที่จวนป๋อของเราเชื้อเชิญ เชิญหยุดแต่เพียงเท่านี้”
น้ำเสียงของผู้พูดแฝงความเย็นชา ทว่ากลับทำให้เหราซย่าเหอรู้สึกคุ้นเคย พอเงยหน้ามอง ก็พบว่าเป็นคนรู้จักกันจริง ๆ มิใช่ซ่งหย่วนเหิงแล้วจะเป็นใคร
เขาจ้องมองเหราซย่าเหออย่างระมัดระวัง บนตัวมีแผ่นยันต์แปะเต็มไปหมด ดูออกว่าเขากลัวจะพัวพันเรื่องร้อนเข้ามาใส่ตัว
เหราซย่าเหอแสร้งทำทีประหลาดใจ “ข้ากับฮูหยินซ่งเป็นมิตรสนิทกันมาก่อนนางจะสิ้น เหตุใดมาส่งนางสักครั้งยังทำไม่ได้ คุณชายซ่งไยจึงทำเช่นนี้ ต่อให้เป็นคนแปลกหน้าพบกันโดยบังเอิญ ก็ไม่ควรใจไม้ไส้ระกำถึงเพียงนี้กระมัง”
สิ้นคำ เหราซย่าเหอก็มีขอบตาแดงก่ำ นางอดปาดน้ำตาอย่างหักห้ามใจไม่ได้ ปรากฏท่าทางโศกเศร้าสุดแสน
แขกที่ผ่านไปมาเดิมเพียงแค่ดูเรื่องสนุก เมื่อเห็นซ่งหย่วนเหิงทำตัวไม่เหมาะสมเช่นนี้ ต่างก็ยืนดูความวุ่นวาย
พอดีมีผู้มีจิตใจดีทนดูไม่ได้ ออกปากช่วยเหราซย่าเหอพูด
“จริงด้วย แม่นางผู้เป็นสหายของคุณหนูเซี่ย เหตุใดแม้แต่การไปแสดงความอาลัยยังถูกห้าม ซ่งต้าเหยินจะไร้ซึ่งใจกว้างถึงเพียงนั้นได้อย่างไร”
เมื่อมีคนออกหัว ก็มีผู้ทยอยออกปากช่วยเหราซย่าเหอ เนื่องเพราะงานศพที่ผู้ใดไม่ได้รับเชิญแต่มาเอง ย่อมเป็นการให้เกียรติต่อผู้วายชนม์ ไม่สมควรถูกกระทำเช่นนี้
“ข้าดูแม่นางนี้แล้วรู้สึกคุ้นตานัก ดูจะเป็นคุณหนูรองสกุลเหรา นางมีนิสัยอ่อนโยนและมีมารยาท คงจะมีมิตรภาพกับฮูหยินซ่ง”