เซี่ยซูหยงยิ้มอย่างอาดูร หากนางมิได้ควบคุมความคับแค้นที่เพิ่มพูน ในยามนี้นางอาจกลายเป็นปิศาจร้ายไปแล้ว
“แม่นางซย่าเหอ ข้าจะไม่ให้มันสุขสบายเป็นอันขาด ขอเจ้าช่วยข้าด้วย อย่าให้มันเหยียบย่ำซากศพข้าแล้วใช้ชีวิตอย่างสุขสบายได้ ข้าไม่ยินยอม”
ผู้ทรยศหักหลังสมควรตาย! นางเคยมอบใจให้อย่างสุดซึ่ง แต่ไม่เคยคิดเลยว่า ตั้งแต่ต้นจนจบ ซ่งหย่วนเหิงเพียงแค่คำนวณนางมาตลอด
นางถูกกักขังในแดนสุญญตาถึงสามปี แต่ซ่งหย่วนเหิงกลับอยากให้นางวิญญาณดับสูญยิ่งกว่า
เหราซย่าเหอปลอบนาง “ใจเย็นลงบ้าง ข้าพาเจ้ามาเพื่อแก้ปัญหา เวลาของเรามีไม่มาก หากค่ายกลดูดวิญญาณสำเร็จ เจ้าจะไม่มีวันกลับสู่ร่างเนื้อได้อีก!”
เวลาเร่งรัดนัก เซี่ยซูหยงไม่กล้าประมาท ให้ความร่วมมือกับเหราซย่าเหออย่างยิ่ง
“แม่นางซย่าเหอ เจ้ามีธุระอันใด สั่งการมาโดยตรงเถิด ข้ายินดีรับฟัง”
เหราซย่าเหอหยิบยันต์สองแผ่นออกมา กรีดข้อมือตน เลือดเป็นหมึก นางหลับตาลง ยันต์ก็ลอยขึ้นกลางอากาศทันใด
ยันต์อีกแผ่นหนึ่ง ปิดลงบนหน้าผากของเซี่ยซูหยง นางหลับตาลง ท่องคาถาอย่างเงียบงัน เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ณ ทิศตะวันออกเฉียงใต้ที่อยู่ไม่ไกล กลับมีหมอกดำลอยอยู่ดุจหนึ่ง กลิ่นอายวิญญาณร้ายเยือกเย็น
เหราซย่าเหอหรี่ตาลงเล็กน้อย นางกล่าวเสียงทุ้ม “บางทีข้าอาจพบแล้วว่า ร่างของเจ้าถูกซ่อนไว้ที่ใด”
เซี่ยซูหยงยังไม่ทันเอ่ยวาจา จู่ๆ นางก็รู้สึกทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส วิญญาณค่อยๆ เลือนรางลง เหราซย่าเหอใช้เวทมนตร์เพื่อรั้งคนไว้ เพียงแต่พลังลับในที่มืดนั้นดูเหมือนจะช่วงชิงกับนาง ผู้ผู้นั้นมีเวทมนตร์สูงส่งกว่านาง