ชิงเฟิงมีสีหน้าครุ่นคิด ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายค้อมกายเอ่ยถึงข้อสงสัยในใจ
"นายท่าน ข้าน้อยสงสัยว่าซ่งหย่วนเหิงเร่งรวบรวมทรัพย์สิน คบค้าพ่อค้าอย่างเปิดเผย การกระทำที่โอ้อวดเช่นนี้ ดูไม่เหมือนคนรอบคอบเลยสักนิด ช่างจงใจเกินเหตุ"
แสงจันทร์เย็นเยียบ เงาไผ่พลิ้วไหว บดบังสีหน้าอันเคร่งขรึมของผู้คนใต้ชายคา
หลี่จ้านยืนเอามือไพล่หลังตรงหน้าต่าง นัยน์ตาลึกล้ำเย็นเยียบ จ้องมองจันทร์เสี้ยวที่ยังไม่ร่วงหล่นบนขอบฟ้า มุมปากแฝงรอยยิ้มเย็นชา
"ที่จงใจนั่นแหละ คือความจริง" เขาเอ่ยเรียบ ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำเยือกเย็น "ที่โอ้อวดถึงเพียงนี้ ย่อมต้องมีจุดประสงค์อื่น เรื่องของเซี่ยซูหยง เกรงว่าคงไม่ง่ายดายอย่างที่เห็น"
หากจะว่าไป เบื้องหลังของเซี่ยซูหยงคือจวนโหวชิงหย่วน ตระกูลเชื้อพระวงศ์ชั้นโหวหย่วน แถมท่านตาของนางยังเป็นพ่อค้าผู้มั่งคั่งอันดับหนึ่งของเจียงหนาน มีทรัพย์สมบัติมากมายนับไม่ถ้วน
ชิงเฟิงอยู่เคียงข้างหลี่จ้านมาหลายปีล่วงรู้ถึงข้อสันนิษฐานของนายท่าน เขารู้ได้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
"ท่านซื่อจื่อหมายความว่า ซ่งหย่วนเหิงแสร้งทำเพื่อปกปิดจุดประสงค์ที่แท้จริง ให้ทุกคนรู้ว่าเขาเป็นเพียงคนโง่เขลาสามัญไร้ค่า ส่วนเรื่องที่ทำอยู่เบื้องหลังก็ใช้วิธีตบตาลักลอบทำได้อย่างแนบเนียนงั้นหรือ?"
การปลอมตัวของซ่งหย่วนเหิงดูเหมือนโง่เขลา แต่แท้จริงคือการเก็บงำความสามารถ
ความผิดเล็กน้อยทำให้คนดูแคลน ความชั่วร้ายใหญ่หลวงซ่อนเร้นไร้ร่องรอย พอดีจะอำพรางแผนการที่เขาแอบคิดการใหญ่อยู่ในเงามืดได้