เหราซย่าเหอกล่าวเสียงนุ่มนวล "เรื่องที่แก้ไขได้ก็จบสิ้นแล้ว ข้าเพียงถูกเชิญมาเพื่อแก้ปัญหา รับเงินแล้วทำตามหน้าที่ เท่านั้นเอง"
เฟิงเฟยเยี่ยนยิ้มอย่างเข้าใจ คิดในใจว่า หนูน้อยซย่าเหอนี้ช่างเก่งกาจ ต่อไปควรผูกมิตรด้วยให้ดี ต่างก็ได้ประโยชน์ซึ่งกันและกัน
เซี่ยซูหยงทนไม่ไหว เอ่ยขึ้นเสียงหนึ่ง พูดด้วยน้ำเสียงจนพูดไม่ออก
"พี่หญิง ผู้ที่ถูกกลั่นแกล้งควรเป็นข้าต่างหาก ข้าจงใจเข้าใกล้ฉีเทียนเฉิงเพื่อทดสอบปฏิกิริยาของพี่ พี่กลับปกป้องเขาราวกับลูกวัวของตน น่าดูจนทนไม่ได้จริง ๆ!"
เฟิงเฟยเยี่ยนก้มตาลง แก้มขึ้นสีแดงระเรื่อ นางเอ่ยปลอบเซี่ยซูหยงอย่างจนใจ ถอนหายใจเบา ๆ
"น้องหญิง พี่ก็มีข้อจำกัด อย่าได้ถือสาเลย ภายหลังพี่จะชดใช้ให้น้องอย่างดี อย่างไร?"
เซี่ยซูหยงย่อมไม่ถือสา นางเข้ามาเพื่อแก้ปัญหาแต่แรก มิได้คิดจะทำอะไรเฟิงเฟยเยี่ยนจริงจัง
"ได้ แต่พี่ต้องไม่ใจอ่อนกับผู้ชายอีก เราทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างมากเพื่อให้พี่รู้สึกตัวนะ"
เฟิงเฟยเยี่ยนพยักหน้ารับ แม้เซี่ยซูหยงไม่พูด นางก็รู้ดีว่าบางสิ่งไม่ถูกต้อง
"เช่นนั้นย่อมไม่ใช่แน่ เจ้าจงวางใจเถิด"
ฉีเทียนเฉิงถูกคุมตัวไปต่อหน้าธารกำนัล ไม่ว่าเขาจะวิงวอนขอร้องเพียงใด เฟิงเฟยเยี่ยนก็ไม่หันกลับมามองแม้แต่ครั้งเดียว
นางถูกทำร้ายจิตใจมาเกือบสิบปี หากยังใจอ่อนอีก ก็คงไม่ยุติธรรมกับตัวเองจริง ๆ
โชคยังดีที่ตอนนี้นางมีโอกาสแก้ไข ยังไม่เลวร้ายจนเกินไปนัก