ฉีเทียนเฉิงหมายจะเรียกหาความหลัง เขารีบคว้ามือเฟิงเฟยเยี่ยนไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยคำวิงวอน
“เฟยเยี่ยน เจ้ากับข้าเป็นสามีภรรยากัน มีลูกด้วยกันหนึ่งคน เจ้าเคยกล่าวไว้ว่าชาตินี้รักข้าเพียงผู้เดียว ระหว่างเรามีความเข้าใจผิดกัน! ปีนั้นข้าเป็นผู้ช่วยเจ้ามาจากเงื้อมมือโจรขี่ม้าได้นะ!”
เฟิงเฟยเยี่ยนมีทีท่าอ่อนใจอยู่ครู่หนึ่งจริง ๆ บุญคุณที่ช่วยชีวิตนั้นไม่อาจทำเป็นไม่เห็นจริง เพียงแต่นึกถึงหลายปีที่ถูกคนหลอกลวง นางต้องก้มหัวให้คนเช่นนี้ กระทั่งศักดิ์ศรีก็ยอมทิ้ง น่าขันยิ่งนัก
เซี่ยซูหยงพึมพำเสียงเบา “ปล่อยฉีเทียนเฉิงไปไม่ได้ เขาใช้วิชาบังตาผีถึงได้ให้เจ้าแต่งงานกับเขา คนเช่นนี้ไม่ใช่สุภาพบุรุษ ควรระวังตัวไว้ให้มาก”
เหราซย่าเหอเอ่ยเตือนข้าง ๆ มองหน้าตาปลอม ๆ ของฉีเทียนเฉิงแล้วอดเตือนไม่ได้
“อย่าใจอ่อน ปีนั้นเจ้าพบโจรขี่ม้าในเทศกาลหยวนเซียว เป็นแผนของเขาทั้งสิ้น อยากให้จันทร์เย็นเยือกตกลงจากที่สูง ย่อมต้องใช้ทุกวิถีทาง”
ฉีเทียนเฉิงจ้องเหราซย่าเหอด้วยสายตาอาฆาต พูดกัดฟัน
“นังแพศยา เจ้าพูดเหลวไหลอะไร ข้าช่วยเฟยเยี่ยนเป็นเรื่องบังเอิญ ว่ากันว่าความรักของเราสองมั่นคงนัก จะมาขอหย่าขาดกันตอนนี้ได้อย่างไร ต้องเป็นเจ้าแอบทำการ!”
พูดจบ เขาก็ตะโกนโวยวายจะพุ่งเข้าใส่เหราซย่าเหอ แต่ถูกหลี่จ้านชักกระบี่ฟาดเอาไว้
ฉีเทียนเฉิงเต็มไปด้วยรอยเลือดที่ยังไม่แห้ง ตัวสั่นเทา มองหลี่จ้านด้วยความหวาดกลัว