"รับเงินแล้วเรื่องนี้ก็แล้วกัน คิดว่าเจ้าก็มีธุระสำคัญ "
เหราหยันหรานเดิมทีคิดจะหาเรื่องอยู่แล้ว แต่พอเห็นถุงเงินเต็มถุงก็ไม่พูดอะไร เพียงแต่เมื่อเห็นลายปักบนถุงเงิน สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปทันที
นี่คือถุงหอมที่นางปักให้ไท่จื่อ เหตุใดจึงมาอยู่ในมือผู้นี้ได้?
เหราหยันหรานรู้สึกได้ถึงลางร้ายในใจ นางโผล่ไปที่ช่องหน้าต่างรถม้า พอดีกับสายลมตะวันออกพัดมา เผยให้เห็นบุรุษในรถม้า
ที่แท้ก็คือไท่จื่อหลี่อวิ๋นเจา!
ส่วนสตรีที่อยู่ข้างกายเขา ถูกเขากอดแนบแน่นไว้ในอ้อมแขน ท่าทางเอ็นดูนั้น ทำให้ดวงตาของนางเจ็บแปลบ
เหราหยันหรานกำมือแน่น กำลังจะระเบิดอารมณ์ แต่กลับถูกเหลียนซินจับแขนไว้
เหลียนซินดึงเหราหยันหรานกลับมา เสียงของนางต่ำลง แต่แฝงไว้ด้วยความระมัดระวัง
"คุณหนู งานแต่งระหว่างท่านกับไท่จื่อรู้กันทั่วทั้งใต้หล้า จะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไม่ได้ แต่หากท่านทำให้ไท่จื่อเสียหน้า บางสิ่งก็จะไม่อาจหวนคืนได้อีก"
คำเตือนของเหลียนซิน ประหนึ่งฝ่ามือหนึ่งที่ตบหน้านางอย่างแรง นางไม่รู้ว่าสตรีผู้นั้นเป็นใคร แต่ไท่จื่อปกป้องนางถึงเพียงนี้ บุคคลผู้นั้นก็คงไม่ธรรมดา
ดวงตาของเหราหยันหรานแดงก่ำ แต่นางดื้อรั้นไม่ยอมให้หยดน้ำตาไหลออกมา จนกระทั่งขึ้นรถม้าได้ก็พุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของเมิ่งซื่อ
เหลียนซินรีบสั่งคนขับรถว่า "รีบไปเถิด อย่าอยู่ที่นี่นานนัก หากช้าไม่ทันงานเลี้ยงในวังจะไม่ดี"
คนขับรถฟังแล้ว ก็ยกแส้ม้าขึ้นทันที ขับรถออกจากถนนตะวันออกไป
เมิ่งซื่อเห็นนางร้องไห้หนัก จึงรีบกอดนางไว้ แล้วถามเสียงเบา