“ดูท่า อวี้จูเอ๋อร์จะเข้าพระทัยไท่จื่อนัก มิเช่นนั้นจิงอันอ๋องคงไม่เปลี่ยนพระทัย!”
หยางซื่อพยักหน้าด้วยความชื่นชม “ถูกต้อง อวี้จูเอ๋อร์กำลังมีครรภ์ และเป็นที่โปรดปรานของไท่จื่อ อนาคตในวังบูรพา ย่อมมีที่ยืนอย่างแน่นอน”
เหราซย่าเหอครุ่นคิด หากเป็นเช่นนี้ก็ดี คิดว่าเหราหยันหรานคงทนนิ่งเฉยไม่ไหวเป็นคนแรก
หยางซื่อเห็นว่าเวลามิใช่คอยท่า รีบให้คนจัดรถม้าเตรียมพร้อม นางชำเลืองมองหลี่จ้าน ดวงตาหงส์ช้อนขึ้นเล็กน้อย เอ่ยเสียงหนักแน่น
“ดูแลซย่าเหอให้ดี อย่าให้ใครมารังแกนางได้ นางคือลูกสะใภ้ในอนาคตของข้า หากเจ้าทำไม่ดี อย่าหาว่ามารดาไม่ยอมรับเจ้า!”
หลี่จ้านรู้สึกจนใจอยู่บ้าง แต่ในใจมิได้โกรธ เขามองออกว่ามารดารักซย่าเหอจากใจจริง เช่นนั้นก็ดี
“มารดา ท่านดูแลบิดาเถิด เรื่องอื่นข้ามีขอบเขตของตนเอง!”
หยางซื่อชำเลืองมองหลี่จ้านอย่างเอาเรื่อง แล้วหาวเล็กน้อย “เอาล่ะ พวกเจ้าจงไปทำธุระเถิด ข้ารู้สึกเหนื่อย งานเลี้ยงในวังวันนี้ข้าไม่ไปร่วมแล้ว”
หลี่จ้านจูงมือเหราซย่าเหอออกจากเรือนรอง ช่วงนี้ร่างกายของหยางซื่อฟื้นตัวดีแล้ว ไม่มีใครคิดร้าย นางยิ่งผ่องใสมีชีวิตชีวา
พ้นจากลานบ้าน หลี่จ้านเอ่ยเสียงแผ่ว “ซย่าเหอ ชะตาของมารดาข้าเปลี่ยนแล้วหรือไม่?”
เหราซย่าเหอกะพริบตาปริบ ๆ หยอกเย้า “ให้ข้าดูดวงให้ ทองแดงต้องมีหน่อยนะ!”
หลี่จ้านยิ้มอย่างเอ็นดู หยิบธนบัตรหนึ่งปึกส่งให้เหราซย่าเหอ