เซี่ยซูหยงแอบขยับเข้าไปใกล้เหราซย่าเหอ แล้วพูดเสียงเบา
"เมื่องานเลี้ยงพระราชวังจบลง เจ้ากลับบ้านข้าก่อน ข้าจะเปิดคลังสมบัติ เจ้าอยากได้สิ่งใด ก็เลือกจากสินเดิมของข้าได้ทั้งนั้น! สิ่งที่ข้าสัญญาไว้ จะไม่ผิดคำแน่นอน!"
เหราซย่าเหอกลับปฏิเสธ "ไม่จำเป็นต้องเป็นของมีค่ามากมาย เงินแปดร้อยตำลึงก็เพียงพอแล้ว เมื่อเจ้าชำระเงินครบ ก็ถือว่าบัญชีระหว่างเราจบสิ้น"
เซี่ยซูหยงเม้มปาก สีหน้าเหมือนไม่พอใจขึ้นมา
"ไม่ได้!”
เหราซย่าเหอขมวดคิ้ว ใช้มือค้ำคาง พูดอย่างจนใจ "อย่างไร เจ้าราคาเงินดูสูงไปหรือ ถ้างั้นลดลงหน่อยก็ได้!"
เซี่ยซูหยงเท้าเอว ป่องแก้มพูด "ข้าเป็นคุณหนูจวนโหวชิงหย่วน จะมีค่าเพียงเท่านี้ได้อย่างไร! ข้าต้องให้เจ้ารู้ถึงกำลังของข้า!"
พูดจบ เซี่ยซูหยงยัดกระดาษแผ่นหนึ่งที่มีตัวหนังสือพิมพ์ไว้ให้เหราซย่าเหอ แล้วขยิบตา พูดอย่างลึกลับ
"นี่คือเงินสามพันตำลึงที่ข้าฝากไว้ในธนาณัติ เอาไว้เป็นค่าตอบแทนของเจ้าหมด ส่วนที่เกินมา ก็ถือว่าข้าทำบุญแล้วกัน หอเสวียนจีของเจ้าต้องไม่ปิดตัวลง หากมีผู้ใดเจอเรื่องแบบข้าอีก ข้าหวังว่านางจะมีทางไปบ้าง"
เหราซย่าเหอรู้สึกซาบซึ้งใจ ที่แท้นางคิดแบบนี้ กลับมีใจเมตตาอยู่ไม่น้อย
"วางใจเถิด ครอบครัวซ่งหย่วนเหิงถูกตัดสินเนรเทศ ครอบครัวนี้ตั้งแต่นี้ไปจะไม่อยู่ในเมืองหลวงอีก เจ้าสบายใจได้ ตั้งแต่นี้ ชีวิตของเจ้าก็เป็นอิสระทั้งสิ้น"
เซี่ยซูหยงยิ้มตาหยีพยักหน้า "แน่นอนอยู่แล้ว!"