br />ไท่จื่อเป็นรัชทายาท ฐานันดรสูงส่ง การมีชายาหลายนางในวังหลังมิใช่เรื่องน่าตำหนิ
ทว่า ด้วยนิสัยของเหราหยันหราน นางไม่มีทางยอมให้ใครมาแบ่งปันอำนาจเด็ดขาด
อีกทั้งอ๋องจิ้นก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย เหราซย่าเหอคิดถึงนิสัยของอ๋องจิ้นที่ผูกพยาบาทจองเวร ครานี้ นางจะดูว่าเหราชู่มู่จะหลบเลี่ยงอย่างไร!
“ท่านซื่อจื่อ ช่วยข้าทำอีกเรื่องหนึ่ง ให้งานเลี้ยงในวังคราวนี้คึกคักยิ่งขึ้นอีกสักหน่อย?”
หลี่จ้านขยับเข้ามาใกล้ด้วยความสนใจ ถามพลางยิ้มน้อย ๆ “ว่ามาสิ เจ้าคิดจะทำเช่นไร?”
เหราซย่าเหอกระแอมเบา กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้ม “อวี้จูเอ๋อร์ตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว เรื่องนี้ในวังปิดเงียบสนิท แต่ที่จวนสกุลเหรากลับไม่มีใครรู้ ท่านส่งคนเอาเรื่องนี้ไปบอกเหราหยันหราน ข้าว่านางจะต้องมอบเรื่องน่ายินดีที่ไม่คาดคิดให้ข้าแน่”
หลี่จ้านเลิกคิ้วพลางยิ้ม “ได้ ข้าจะไปจัดการให้เจ้า แต่ว่าคุณหนูรองจะยอมตามข้าเข้าวังไปพบท่านแม่เมื่อใดเล่า? มิเช่นนั้นจะตกลงงานวิวาห์ได้อย่างไร?”
เหราซย่าเหอแก้มแดงระเรื่อ นางเบือนสายตาหลบ เอ่ยอย่างเก้อเขิน
“ท่านกำหนดมาเถิด ข้าพร้อมทุกเมื่อ”
หลี่จ้านรับคำอย่างเป็นธรรมชาติ “ดี เช่นนั้นเลือกวันไหนก็ไม่ดีเท่าวันนี้ วันนี้ก็ตามข้ากลับไปเลย ทั้งยังจะได้ทูลขอให้ฝ่าบาทพระราชทานสมรสแก่เจ้าข้าด้วย!”
เหราซย่าเหอเงียบไม่พูด หลี่จ้านช่างใจร้อนนัก แต่เรื่องตกลงงานวิวาห์นางมิได้ต่อต้าน อย่างไรเสีย ก็ดีกว่าถูกคนสกุลเหราบงการมากนัก
ขณะนั้นเอง ชิงเฟิงก็มาส่งข่าว