r />_ภาระในใจของเหราหยันหรานก็ปลดเปลื้องลงในที่สุด นางยังกังวลว่าเหราซย่าเหอจะวางแผนร้ายในที่ลับ แต่โชคดีที่ทุกอย่างอยู่ในความควบคุม
นางโผเข้ากอดเมิ่งซื่อ พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านแม่ ขจัดความกังวลเบื้องหลังให้ลูก ลูกซาบซึ้งนัก รอให้ลูกได้วิวาห์เข้าวังบูรพา จะต้องทูลขอพระชายารัชทายาทให้แต่งตั้งท่านแม่เป็นฮูหยินขั้นหนึ่งโดยเด็ดขาด!”
เมิ่งซื่อถูกปลอบประโลมจนใจเบิกบาน ไหนเลยจะเป็นลูกแท้ ๆ คำพูดนี้ก็เข้าถึงหัวใจนาง
หากนางได้รับแต่งตั้งเป็นฮูหยินขั้นหนึ่ง เช่นนั้นต่อไปในเมืองหลวง ก็คงจะวางมาดได้อย่างองอาจ
“อ๋องจิ้นมีนิสัยโหดร้าย เหราซย่าเหอมีเพียงความงาม คืนเดียวก็เอาชีวิตนางได้แล้ว นางจะมีหน้ามาแก่งแย่งกับเจ้าได้อย่างไร หยันหราน เจ้าวางใจได้แล้ว”
เหราหยันหรานบิดผ้าเช็ดหน้าอย่างประหม่า ใบบางามสง่าแฝงความกังวล
“ท่านแม่ งานอภิเษกที่ฝ่าบาทพระราชทานเมื่อสามปีก่อน กำหนดไว้ว่าเดือนนี้จะหมั้นหมาย แต่กลับไม่มีความเคลื่อนไหว ลูกกังวลว่าในวังบูรพามีนางชั้นต่ำคอยรั้งตัวไท่จื่อไว้!”
คิดถึงเรื่องในจวนจิงอันอ๋อง ในใจเหราหยันหรานก็ขัดเคืองนัก แต่นางจะทำอะไรได้ ไท่จื่อคือองค์รัชทายาทในอนาคต นางทำได้เพียงยอมรับอย่างเงียบงัน มิฉะนั้นก็จะมีคนบอกว่านางไม่เหมาะสมกับตำแหน่งพระชายารัชทายาท
เมิ่งซื่อรู้ดีถึงความกังวลของเหราหยันหราน นางจึงเอ่ยเสียงหนักแน่นว่า “อีกสองวัน ให้ท่านพ่อของเจ้าไปหยั่งเชิงฝ่าบาท หากงานหมั้นสามารถตกลงได้ในเดือนนี้ ก็จะหมดความกังวล ส่วนอวี้จูเอ๋อร์นั่นเจ้าไม่ต้องใส่ใจ นางเป็นเพียงคนต่ำต้อย จะมาเทียบเคียงกับเจ้าได้อย่างไร?”