เหราชู่มู่ไม่ได้หลับตลอดทั้งคืน เพียงเพื่อรอของรางวัลจากจวนอ๋องจิ่น
เมื่อก่อนอ๋องจิ่นเคยกล่าวไว้ว่า เมื่อใดที่เหราซย่าเหอถูกส่งเข้าจวนเป็นอนุภรรยา อ๋องจิ่นจะกล่าวคำดีๆ ต่อหน้าฮ่องเต้ ทำให้เขาได้รายงานผลงานอย่างราบรื่น และได้ตำแหน่งตรวจการเจียงหนานอันอ้วนพี
เพราะเจียงหนานนั้นร่ำรวย หากได้ตำแหน่งนี้ ผู้คนเบื้องล่างก็คงแห่กันมาประจบประแจว
เดิมทีอ๋องจิ่นรับปากอย่างง่ายดาย บอกเพียงว่าวันรุ่งขึ้นจะส่งข่าวมา แต่พอถึงเวลาที่ตกลงกัน จวนอ๋องกลับเงียบสนิท
เหราชู่มู่หมดความอดทนอย่างสิ้นเชิง ใจร้อนรน เขาขายลูกสาวเพื่อแลกตำแหน่ง หากอ๋องจิ่นกลับคำ เขาก็จะขาดทุน!
เขาขมวดคิ้ว ขว้างหินฝนหมึกและจดหมายลงบนพื้น ท่าทางดูไม่มั่นคงอย่างยิ่ง แววตาดำมืดน่ากลัว!
“เรื่องนี้แน่นอนอยู่แล้ว เหตุใดจึงเกิดการเปลี่ยนแปลง หรือว่าลูกทรพีคนนี้ไปทำให้อ๋องจิ่นไม่พอใจ? หากเป็นเช่นนั้น จะต้องไม่ยกโทษให้ลูกเนรคุณคนนี้เด็ดขาด ต้องสั่งสอนมันให้หลาบจำ!”
โม่ซูเห็นนายท่านอารมณ์ฉุนเฉียวเช่นนี้ รีบปลอบประโลม แล้วกล่าวอย่างสุขุม
“ท่านเจ้าค่ะ ท่านเคยคาดการณ์ได้แม่นยำ เรื่องนี้คงต้องผ่านอุปสรรคก่อนจะสำเร็จ บางทีอ๋องอาจจะกำลังอารมณ์ดี เลยส่งข่าวช้าไปหน่อยก็ได้?”
เหราชู่มู่ไม่พอใจอยู่บ้าง แต่พอฟังโม่ซูพูดเช่นนี้ก็รู้สึกว่ามีเหตุผล