เมิ่งซื่อคิดถึงท่าทางน่าเกรงขามขององครักษ์ราชวัง ก็อดรู้สึกหวาดหวั่นในใจไม่ได้
เหราซย่าเหอกล้าขัดพระบัญชาได้ขนาดนี้ การแอบหนีออกจากวังก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรแล้ว
เมิ่งซื่อรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่าได้ลากปัญหาใหญ่มาถูกตัว ยิ่งคิดถึงเหราซย่าเหอก็ยิ่งเกลียดชังเข้าไปใหญ่
เหราหยันหรานหรี่ตาลง สีหน้าเย็นชา แล้วพูดกับเมิ่งซื่อเสียงเบา
“ฝ่าบาททรงยุติธรรมที่สุด ไม่มีทางปล่อยนางออกจากวังง่าย ๆ เช่นนี้หรอก หรือว่าจะมีใครแอบช่วยเหลือเหราซย่าเหอ!”
เมิ่งซื่อฟังจบ ก็เริ่มครุ่นคิดตาม แล้วสั่งพ่อบ้านทันที
“เหราซย่าเหอกบฏต่อองค์ราชัน จงจับนางมัดส่งเข้าวังไป เดี๋ยวนี้ อย่าผิดพลาด!”
สาวใช้จากสวนอู๋ถงรีบวิ่งเข้ามา แม่นางเจียงก้าวเข้ามาป้องกันตัวเหราซย่าเหอไว้ พูดอย่างภักดีต่อนาย
“ถอยไป ดูซิว่าใครกล้าแตะต้องพระชายาในอนาคต! เรื่องในวัง พวกเจ้าก็กล้าเข้ามายุ่งวุ่นวายด้วยหรือ ไอ้พวกคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน!”
พูดจบ แม่นางเจียงก็มองเหราซย่าเหอด้วยความห่วงใย แล้วถามอย่างละเอียด
“คุณหนูรอง เป็นอะไรหรือไม่ พวกนางทำร้ายท่านหรือเปล่า?”
เหราซย่าเหอส่ายหน้า ปลอบแม่นางเจียงว่า “ข้าไม่เป็นไร คนก่อเรื่องคือนางต่างหาก แม่นมไม่ต้องตกใจ มีข้าอยู่ที่นี่ เมิ่งซื่อทำอะไรไม่ได้หรอก!”
แม่นางเจียงถอนหายใจในใจ ตระกูลเหราเล็ก ๆ เช่นนี้ กลับมีการแก่งแย่งชิงดีกันขนาดนี้ นับดูแล้ว คุณหนูรองตลอดหลายปีที่ผ่านมาคงอยู่กันอย่างยากลำบากไม่น้อย
ไอ้พวกหมู่โลหิตดำมืดทั้งบ้าน คิดจะรังแกเด็กสาวเช่นนี้ โชคยังดีที่เหราซย่าเหอมิใช่ลูกพลับอ่อนหัด มิเช่นนั้นคงถูกพวกมันขย้ำจนกระดูกไม่เหลือ!