แม่นางผู้สอนมารยาทฟังแล้ว รีบปลอบโยนขึ้นทันที
“คุณหนูใหญ่ ท่านไม่ควรพูดเช่นนี้ เมื่อเข้าสู่วังบูรพาแล้ว ธรรมเนียมยิ่งมากมาย ท่านจะอยู่ได้อย่างไร!”
เหราหยันหรานดึงปิ่นในมือออก ดวงตาอาฆาตแทงไปที่แขนของแม่นางผู้สอนมารยาท น้ำเสียงเย็นชาและเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นอะไร กล้ามาพูดกับข้า เจ้าเป็นได้แค่คนสอนธรรมเนียมให้ข้า ในสายตาข้า เจ้ากับหมาจรจัดตัวหนึ่งจะต่างอะไรกัน?”
ด้วยความโกรธจัด เหราหยันหรานเริ่มพูดจาไม่ยั้ง แม่นางผู้สอนมารยาทฟังแล้ว รู้สึกถูกดูหมิ่นอย่างใหญ่หลวง หันหลังเดินจากไปทันที
เมิ่งซื่อปวดหัวเล็กน้อย เอามือลูบขมับ “แม่รู้ว่าในใจลูกอึดอัด แต่ลูกต้องมองสถานการณ์ให้ชัดเจนกว่านี้”
“ลูกไม่เข้าใจคำพูดของแม่ รบกวนแม่พูดให้ละเอียดด้วยเถิด ไม่งั้นลูกจะคิดว่าแม่จงใจผลักภาระ”
เมิ่งซื่อหยิบเหล้ายาจากหีบยา ใช้เช็ดบาดแผลบนใบหน้าของเหราหยันหราน เจ็บจนเหราหยันหรานกัดฟันแต่ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ
“ฝ่าบาทส่งคนมาจับกุมเหราซย่าเหอด้วยตัวเอง ใหญ่โตขนาดนี้ ข้อหาคือเหราซย่าเหอขัดพระบัญชา หากเป็นลูก ลูกคิดว่าฝ่าบาทจะจัดการเหราซย่าเหออย่างไร?”
เหราหยันหรานหรี่ตาลง “หมิ่นพระบารมี ย่อมต้องตัดหัวประจาน ระงับความโกรธของฝ่าบาท”
เมิ่งซื่อพยักหน้า ถอนหายใจยาว
“ในใจลูกก็รู้เหตุผลนี้ แล้วทำไมมองไม่เห็นสถานการณ์ของเรา ผิดที่เหราซย่าเหอกลับมาอย่างปลอดภัย ยังได้รางวัลไม่น้อย ลองเดาดูสิ ลูกคิดว่านางพูดอะไรกับฝ่าบาท?”