หลี่จ้านมิได้สอบถามเหตุผล รับปากเรื่องนั้นแล้ว เงยหน้าขึ้นเรียกชิงเฟิงมาพบ
"จงดูแลหญิงชิวเหนียงเป็นอย่างดี หากนางฟื้นขึ้นมาจงมารายงานข้า จำไว้ให้ขึ้นใจ ห้ามผู้ใดเข้าใกล้หญิงชิวเหนียงมิได้รับอนุญาตจากข้าเป็นอันขาด"
ชิงเฟิงยังไม่รู้เรื่องการคืนชีพในร่างผู้อื่น คิดเพียงว่าหลี่จ้านมีแผนการอันใด รีบรับคำทันที
"ขอรับ ข้าน้อยเข้าใจ"
เมื่อเห็นสีหน้าเหราซย่าเหอซีดเซียวเกินไป หลี่จ้านมิได้แยแสว่ามีผู้ใดอยู่ ณ ที่นั้น อุ้มนางไปพักยังเรือนข้างเคียง
ร่างกายของเหราซย่าเหอได้รับการพักฟื้นเต็มหนึ่งวันเต็ม จึงค่อยปรับสมดุลได้ ใบหน้ากลับมีเลือดฝาด ดูดีขึ้นมาก
หลี่จ้านยกน้ำยาบำรุงเลือดมาส่งให้ เหราซย่าเหอเห็นดังนั้นรีบปิดจมูกปิดปาก รีบกล่าวเสียงเรียบ
"ร่างกายข้าดีขึ้นมากแล้ว ยาบำรุงพวกนี้ไม่ต้องใช้อีกต่อไป เจ้าไม่ต้องส่งมาอีก อย่ามาใกล้ ข้าดื่มไม่ไหวแล้ว"
หลี่จ้านเห็นนางเอาแต่ใจ ก็จนใจ "ร่างกายเจ้าแต่เดิมก็ผอมบาง ต้องผ่านเรื่องราวใหญ่โตมาเช่นนั้น ข้าหวั่นว่าเมื่อถึงวันขอฝน ร่างกายเจ้าจะทนไม่ไหว"
เหราซย่าเหอเห็นว่าเขาห่วงใยตน สีหน้าก็เริ่มไม่เป็นธรรมชาติ ที่แท้การมีคนใส่ใจก็เป็นเช่นนี้นี่เอง
"ไม่เป็นไร สิ่งที่ข้ารับปากไป ย่อมทำได้สำเร็จ ไม่มีปัญหาใดทั้งสิ้น"
หลี่จ้านเอ่ยเสียงเย็น "เรื่องขอฝน หากคิดทบทวนอีกสักรอบดีกว่า หากเจ้าทำไม่ได้ ข้าจะไปทูลฮ่องเต้ ขอเลื่อนเวลาออกไปหรือยกเลิกเสีย"
คำพูดมากมายสามารถทำร้ายคนได้ หลี่จ้านรู้ดีว่าปากของเหล่าขุนนางผู้อาวุโสในราชสำนักนั้นโหดร้ายเพียงใด