มารดาและบุตรีตระกูลเมิ่งคำนับท่านอาม่า แล้วจึงนั่งลง
เหราหยันหรานกำถ้วยชาไว้ในมือ สีหน้าอดกลั้นอย่างถึงที่สุด
"ฮึ! เจ้าเป็นเพียงบุตรอนุ แม้จะออกเรือนจากจวนสกุลเหรา แต่กลับไม่มีสินเดิมติดตัวแม้แต่น้อย ไปก็แต่จะชวนให้คนหัวเราะเยาะ!"
เหราซย่าเหอเท้าคาง ตอบกลับอย่างเฉยเมย แววตามีรอยยิ้ม
"พี่สาวพูดเช่นนี้ผิดแล้ว อนุภรรยาของข้าแม้จะเป็นอนุภรรยา แต่ก็เป็นอนุภรรยาที่ดี ตอนเข้าจวนมาก็มีสินเดิมติดตัวมา แม้สินเดิมนั้นจะเทียบกับท่านแม่ผู้ใหญ่ไม่ได้ แต่ก็เพียงพอให้ข้าออกเรือนอย่างมีศักดิ์ศรี พี่สาวลืมไปแล้วหรือ?"
ถ้วยชาในมือเมิ่งซื่อวางลงบนโต๊ะอย่างแรง ใบหน้าที่ดูแลรักษาไว้เป็นอย่างดีเผยความไม่พอใจ แล้วเอ่ยเย็นชา
"สินเดิมของอนุภรรยาเจ้าไม่มากนัก ค่าใช้จ่ายของเจ้าในช่วงหลายปีนี้ก็ไม่ใช่น้อย สินเดิมเหล่านั้นหมดไปนานแล้ว อย่างไร เจ้าคิดจะมาขอสินเดิมจากข้ากระนั้นหรือ?"
เหราซย่าเหอไม่พูดอะไร นางเหลือบมองท่านอาม่าแวบหนึ่ง แล้วยิ้มในใจ
เมิ่งซื่อรีบส่งข้อเสียมาให้ตนเองถึงเพียงนี้ ก็อย่าหาว่าตนเองคิดโกงเลย สินเดิมของมารดาตนเองในปีนั้น นางจะเอาคืนให้หมด ไม่ปล่อยให้พวกแพศยาเหล่านี้ได้ประโยชน์
ท่านอาม่าถลึงตามองเมิ่งซื่อ แล้วเอ่ยเสียงเย็น "อย่างไร ครอบครัวเหราของเราเละเทอะถึงขนาดนี้แล้วหรือ ต้องมาใช้ทรัพย์สินเล็กน้อยของอนุภรรยาเลี้ยงดูเด็ก ๆ วัน ๆ เจ้าใช้สินเดิมของตัวเองเลี้ยงดูหยันหรานมาหลายปีเช่นนั้นหรือ?"