เหราซย่าเหอยิ้มเย็นชา ต่อนาง การที่คนในจวนเหราอยู่ดีมีสุขต่างหากที่นางขุ่นเคืองใจที่สุด
“เขาคิดจะไม่ยอมเสียอะไรสักอย่าง แต่กลับหวังจะได้ประโยชน์จากข้า ใช้เครือข่ายของเจ้าก่อเรื่องงั้นรึ? เรื่องดี ๆ แบบนั้นไม่มีทางเป็นไปได้ อย่าได้คิดเด็ดขาด!”
หลี่จ้านมองเหราซย่าเหอด้วยความเวทนา เขาเอ่ยเสียงนุ่ม “พรุ่งนี้เมื่อเจ้ากลับจวน ข้าจักจัดทหารองครักษ์เงาสองนายให้ คอยคุ้มครองเจ้าอยู่ในเงามืด ผู้คนเหล่านี้คิดอ่านหยั่งลึก ระวังไว้ย่อมไม่เสียหาย”
เหราซย่าเหอชื่นชมในความรอบคอบของเขา ยิ้มรับ “ดี ข้าแต่องค์ซื่อจื่อคิดการไกลเสมอ”
หลังเรื่องงานเลี้ยงพระราชวังสิ้นสุดลง ข่าวที่ว่าบุตรีคนรองของตระกูลเหราจักเข้าพิธีวิวาห์ แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง
อันที่จริง สองพี่น้องนี้ต่างได้แต่งงานกับเชื้อพระวงศ์และชนชั้นสูง เป็นการสมรสที่คนธรรมดาเพ้อฝันก็ไม่อาจเอื้อมถึง แต่คนตระกูลเหรากลับได้ครองความโดดเด่นเสียได้ จะไม่ให้ผู้คนอิจฉาริษยาได้อย่างไร
วันรุ่งขึ้น เหราซย่าเหอพาหงโต้วกลับจวนเหรา ทหารองครักษ์เงาที่หลี่จ้านจัดไว้ก็คอยคุ้มกันอยู่ในเงามืด
ประตูจวนเหราเปิดกว้าง ท่านอาม่ายืนต้อนรับด้วยตนเองที่หน้าประตู เมื่อเห็นเหราซย่าเหอก้าวลงจากรถม้า นางก็คว้ามือของนางไว้อย่างอบอุ่น เอ่ยด้วยน้ำเสียงเอ็นดูสุดขีด
“เหอเจียร์ ในที่สุดเจ้าก็กลับจวนเสียที ย่าเฝ้ารอเจ้าอยู่นาน วันเวลาที่ไม่เห็นหน้า เจ้าซูบผอมลงจริง ๆ!”
เหราซย่าเหออดชื่นชมวรยุทธ์การแกล้งโง่ของท่านอาม่าไม่ได้ ครั้นเมื่อนางถูกเมิ่งซื่อส่งไปอยู่ข้างอ๋องจิ่น ทำไมไม่เห็นท่านอาม่าออกหน้า!