งานเลี้ยงครอบครัวครั้งนี้ ทุกคนต่างเก็บงำความคิดในใจ ยกเว้นเหราชู่มู่ที่คิดถึงแต่อนาคตของตนเอง ความสุขในใจจึงเป็นความจริงแท้
ลูกสาวสองคน แต่งงานล้วนสูงส่ง วันที่เหลือในราชสำนัก เขาย่อมมีน้ำหนักคำพูดไม่น้อย
เพราะหลี่จ้านคือขุนนางใกล้ชิดของฮ่องเต้
หลังกินอาหารเสร็จ เมิ่งซื่อกลับเรือนอิ๋วหลานด้วยอารมณ์ไม่พอใจ นางทุบทำลายข้าวของในห้องจนหมดสิ้น สีหน้าที่เคยอ่อนโยน บัดนี้กลับแฝงความดุร้าย
หยุนเอ๋อเห็นเหตุการณ์นี้ รีบเข้าไปปลอบโยน "ท่านหญิง โปรดระงับโทสะเถิด หากโกรธเรื่องนี้ ก็ไม่คุ้มค่า!"
สายตาของเมิ่งซื่อตกบนตัวหยุนเอ๋อ นางหยิบแจกันปาใส่ร่างของนาง แล้วทุบตีนางอย่างโหดร้าย
หยุนเอ๋อหลบไม่ทัน ถูกปาจนหัวแตกเลือดไหล เกือบถูกเมิ่งซื่อฆ่าตาย โชคยังดีที่เหราหยันหรานมาทัน จึงรีบห้ามเมิ่งซื่อไว้
"ท่านแม่ ระบายอารมณ์กับนางก็ไร้ประโยชน์ ไหนจะหาทางแก้ไขดีกว่า"
มือของเมิ่งซื่อทุบลงบนโต๊ะไม้อย่างหนัก สีหน้าครึ้มเครียดแฝงความเด็ดขาด
"หากไม่ใช่นางรายงานผิดพลาด เราจะพลาดท่าได้อย่างไร ให้เหราซย่าเหอเจ้าเล่ห์นั่นฉวยโอกาส นางเป็นใครกัน กล้าให้เราส่งสินเดิมให้?"
เหราหยันหรานกลั้นความหงุดหงิดในใจ ค่อยๆ ปลอบโยนมารดา เสียงนุ่มนวล
"ไหนจะให้นางทำความดีชดใช้ความผิด ต่อให้ฆ่านางก็ไร้ประโยชน์"
พูดจบ สายตาของเหราหยันหรานตกบนตัวหยุนเอ๋อ นางกล่าวอย่างเย็นชา