คำพูดของฮูหยินผู้เฒ่านั้นเฉือนบาดแผลของเมิ่งซื่อให้ฉีกกว้างราวกับเลือดไหลโทรม
"ยายแก่ปีศาจ เจ้าเจาะจงกลั่นแกล้งข้า คอยเข้าข้างเหราซย่าเหอ ก็เพียงอยากใช้คนไร้ประโยชน์ผู้นี้เป็นเบี้ยสังเวย เพื่อแก้แค้นเก่าใช่หรือไม่?"
องค์หญิงชราเบือนสายตาหนี นางจะไม่ยอมรับเรื่องนี้ อย่างน้อย ต่อหน้าคนใช้ในจวนสกุลเหรา นางจะไม่มีวันมอบด้ามอาวุธให้ใคร
"เจ้าช่างปากพล่อยนัก คงโกรธจนสติแตก เริ่มพูดจาเพ้อเจ้อ ช่างไร้มารยาทสิ้นดี!"
เมิ่งซื่อคิดถึงช่วงเวลาที่ผ่านมา เหราชู่มู่ไม่เคยนอนในเรือนของนางแม้แต่คืนเดียว กลับไปพักที่เรือนอนุภรรยา ถึงกับอยู่เป็นเพื่อนทั้งคืน ความแค้นในใจนางก็พลุ่งพล่านจนแทบคลั่ง
ช่วงวันเหล่านั้น เมิ่งซื่อแอบส่งคนไปส่งยาคุมกำเนิด เดิมทีเรื่องนี้ทำอย่างมิดชิดไร้รอยต่อ ทว่าองค์หญิงชราจับได้ ส่งคนไปทำลายยาทิ้ง ถึงกับสั่งให้องครักษ์คุ้มครองอนุภรรยาผู้นั้น ห้ามนางเข้าใกล้
เมิ่งซื่อขอบตาแดงก่ำ น้ำตาหยดลงอาบแก้ม นางตวาดเสียงแหลม
"เจ้าเพียงแต่คิดว่า ปีนั้นเจ้าตั้งครรภ์ แต่สุดท้ายเด็กก็ไม่รอด เจ้าโทษว่าข้าใจร้าย ไม่ยอมให้เจ้าให้กำเนิดเด็กไร้บิดาผู้นั้น ท่านแม่ผัว สิ่งที่ข้ากล่าวผิดหรือไม่?"
ผ้าปิดหน้ากากขององค์หญิงชราถูกฉีกกระชากลงตรงหน้า ศักดิ์ศรีตลอดหลายปีของนางกลายเป็นเพียงฟองสบู่ ความโกรธในใจยิ่งทวีคูณ
"อีแพศยา ใครอนุญาตให้เจ้าพูดจาเหลวไหลตรงนี้ ช่างไร้มารยาทสิ้นดี!"
พูดจบ องค์หญิงชราวางไม้เท้าลง ยกมือตบหน้าเมิ่งซื่อหนึ่งฉาด ทั้งสองฝ่ายต่างไม่ยอมใคร ฉากเบื้องหน้าวุ่นวายสุดขีด