“นี่คือจวนที่ข้ามอบให้เจ้า เป็นจวนสามชั้นสามลึก คิดว่าน่าจะพอให้คนทั้งครอบครัวอยู่ได้”
เฟิงเฟยเยี่ยนมองดูโฉนดที่ดิน ตัวอักษรบนนั้นนางเพ่งดูอยู่ครู่หนึ่ง พบว่าที่เหราซย่าเหอซื้อมานั้น กลับเป็นจวนบรรพบุรุษของนางเอง จวนที่ถูกขายไปเมื่อหลายปีก่อน
นางตาแดงก่ำ เอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ “ซย่าเหอ เจ้ามีน้ำใจเหลือเกิน หากมิได้พบเจอเจ้า ข้าจะมีวาสนาเช่นนี้ได้อย่างไร”
“เดิมทีเจ้าก็เป็นหญิงผู้มีโชค สิ่งที่ข้าช่วยเจ้านั้นล้วนเพียงแค่ยกมือช่วยเหลือเท่านั้น ไม่ต้องเกรงใจ สตรีด้วยกันก็ควรช่วยเหลือเกื้อกูลกันมิใช่หรือ?”
เฟิงเฟยเยี่ยนตาแดงก่ำ เอ่ยถามเหราซย่าเหออย่างระมัดระวัง “คุณหนูซย่าเหอ ไม่ทราบว่าราคาเท่าใด ถึงเวลาแล้วข้าจะนำเงินมาคืนให้เจ้าอย่างแน่นอน”
เหราซย่าเหอส่ายหน้า ยิ้มพลางกล่าว “เป็นของขวัญที่ข้ามอบให้เจ้า เจ้าทุ่มเทเพื่อการขอฝนไม่น้อย ข้ายืมโชคของปลาคาร์ปของเจ้า จำเป็นต้องตอบแทนบ้าง เจ้าไม่ต้องรู้สึกเป็นหนี้ข้า ยังไงข้าก็เป็นฝ่ายได้กำไร”
เฟิงเฟยเยี่ยนจ้องมองหนังสือสัญญาในมือ นางลูบมันอย่างจริงจัง เพียงผ่านไปหกเจ็ดปี แต่นาทีนี้กลับรู้สึกว่าผ่านมานานเหลือเกิน
“แม้คุณหนูซย่าเหอมิได้ให้ของตอบแทน ข้าก็ยินดีทำสิ่งเหล่านี้ด้วยตนเอง ข้าก็เป็นราษฎรของต้าหยง ย่อมยินดีทุ่มเททุกอย่างเพื่อประชาชน”
ทั้งคู่ยิ้มให้กัน ดอกไห่ถังริมถนนปลิวร่วงหล่นเต็มพื้น ถูกสายลมตะวันตกพัดม้วนขึ้น
วันรุ่งขึ้น หลี่จ้านยุ่งวุ่นวายเป็นพิเศษ เขาเตรียมของหมั้นไว้นานแล้ว ยิ่งให้หยางซื่อประดับตกแต่งจวนให้หรูหราเหลือเกิน ได้ยินว่าเงินรางวัลของคนใช้นั้นล้วนเป็นใบไม้ทองคำ