ไท่จื่อโชคร้ายนัก บังเอิญเดินเข้าห้องผิด ท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย อวี้จูเอ๋อร์จึงมีสัมพันธ์สวาทกับเขา เกิดเป็นสัมพันธ์ลึกซึ้ง
เรื่องหลังจากนั้น ผู้คนในเมืองหลวงต่างรู้กันทั่ว
หลี่จ้านหยิบห่อกระดาษมันออกมา นำขนมข้างในวางบนโต๊ะ แล้วรินสุราบ๊วยอีกถ้วยหนึ่ง
เขาตอบเหราซย่าเหออย่างเรียบเฉย
“อวี้จูเอ๋อร์ตั้งครรภ์แล้ว เสด็จพ่อเดิมคิดจะจัดการเด็กนาง แต่อวี้จูเอ๋อร์ไม่ยอม นางอยากเป็นอนุภรรยาของไท่จื่อ เสด็จพ่อต้องการใช้ตัวนางคอยบังคับไท่จื่อ จึงยอมตกลงเรื่องนี้ในที่สุด แต่ว่าฝ่าบาททางโน้นยังไม่ทรงยินยอม”
เหราซย่าเหอตาเป็นประกาย ดูท่าแล้ว ในจวนอ๋องคงมีเรื่องวุ่นวายมากจริง ๆ ข่าวที่อวี้จูเอ๋อร์ตั้งครรภ์นี้ ราวกับสายฝนช่วยยามแล้ง
นางยกมือปิดปากหัวเราะเบา ๆ “หากเหราหยันหรานรู้ข่าวนี้ เกรงว่าคงอยากจะถล่มวังบูรพาเสียให้ราบ ข้าชักอยากเห็นนางรู้เรื่องนี้เสียแล้ว”
หลี่จ้านวางขนมตรงหน้าเหราซย่าเหอ แววตาอ่อนโยน
“ล้วนเป็นขนมที่เจ้าชอบ หนทางยังอีกยาวไกล ชิมสักหน่อยก็พอคลายเหนื่อยได้”
เหราซย่าเหอรู้สึกหิวขึ้นมาพอดี นางลูบท้องน้อยที่แบนราบ ไม่เกรงใจ หยิบขนมขึ้นมากัดสองคำทันที
รสชาติดีนักหนา หวานมันไม่ถึงกับเลี่ยน กลับหอมหวนฟุ้งไปทั่ว ยากที่จะหยุดมือ
หลี่จ้านจิบสุราบ๊วยเล็กน้อย หางตายกขึ้น เขาพูดยิ้ม ๆ
“อีกไม่นาน งานหมั้นของไท่จื่อและพระชายารัชทายาทก็จะถูกกำหนด ส่วนอวี้จูเอ๋อร์ หนทางของนางก็น่าจะรู้กันอยู่แล้ว พวกเราเฝ้าดูละครก็พอ”