หลี่จ้านสั่งคนให้ขุดกระดูกทั้งหมดขึ้นมา ฝังอย่างสมเกียรติ และจุดธูปเทียนบูชา
เหราซย่าเหอเลือกนั่งบนพื้นหญ้าแห่งหนึ่งตามอำเภอใจ นางหยิบยันต์ออกมา พึมพำในลำคอ ท่วงทำนองคล้ายสวดคัมภีร์ หรือเหมือนขับขานบทเพลงสู่ปรโลก
นานต่อมา รัศมีสีทองปรากฏขึ้น เหราซย่าเหอลืมดวงตาขึ้น กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“พวกเจ้าล้วนเป็นผู้บริสุทธิ์ที่ถูกสังหารโดยไม่เป็นธรรม ข้าได้ปลดปล่อยพวกเจ้าให้ไปเกิดใหม่ จงไปเกิดในภพภูมิที่ดี ส่วนผู้ที่ทำร้ายพวกเจ้า จะไม่มีวันพบจุดจบที่ดี!”
กล่าวจบ เหราซย่าเหอก็ปลดปล่อยวิญญาณ
นางรู้สึกถึงความอบอุ่นแผ่วเบาในอก คงเป็นบุญกุศลที่วิญญาณมอบให้ นับเป็นผลตอบแทนเท่านั้น
เพียงแต่ น่าสงสารเด็กสาวเหล่านี้ ยังไม่ทันเริ่มต้นชีวิตที่สดใส ก็ต้องมาเสียชีวิตเช่นนี้
หลี่จ้านปรากฏตัวข้างนางโดยไม่รู้เมื่อใด เขากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“โชคดีที่เจ้าส่งข่าวมาให้ข้าล่วงหน้า ไม่เช่นนั้นพวกนางคงทำสำเร็จ เจ้าคงตกอยู่ในอันตรายแล้ว”
เหราซย่าเหอส่ายศีรษะ “มิใช่เพื่อตนเอง เพียงต้องการนำอธรรมมาลงโทษเท่านั้น ไอ้เฮ่อเช่อนี่มันต่ำช้าไร้ความเป็นคน ต้องชดใช้หนี้กรรม!”
หลี่จ้านมองด้วยสายตาเร่าร้อน เขากล่าวยิ้ม ๆ “นับดูแล้ว ข้าติดหนี้บุญคุณเจ้าสองครั้ง จะตอบแทนอย่างไรดี?”
เหราซย่าเหอรู้สึกศีรษะมึนงงขึ้นมา แอบเขย่งปลายเท้าเข้าหาหลี่จ้าน ไอม่วงบนร่างของเขาทำให้นางรู้สึกผ่อนคลายอย่างยิ่ง ช่วยบรรเทาความอึดอัดในใจลงได้
นางยกยิ้มมุมปาก กล่าวหยอกเย้า