เหราซย่าเหอแค่นหัวเราะเย็นชาด้วยความเหนื่อยหน่าย เห็นได้ชัดว่ามีคนร้องจับขโมยทั้งที่เป็นโจรเสียเอง วางแผนหลอกใช้อย่างจงใจ
ดูท่า เมิ่งซื่อคงถูกต้อนจนมุม ถึงขั้นใช้ไม้ตายต่ำทรามเช่นนี้ ออกมา ไม่แปลกที่นางยอมเสี่ยงให้เหราหยันหรานติดตามไปขอพรที่วัด
ปากว่าขอพร แท้จริงคือการเบี่ยงเบนภัยพิบัติมายังผู้อื่น บัดนี้จึงสมปรารถนาในการบรรลุแผนร้าย
แววตาของเมิ่งซื่อเต็มไปด้วยเล่ห์กลที่แทบจะล้นทะลักออกมา
เหราชู่มู่พอเห็นเหราซย่าเหอก็โกรธจัด เงื้อมือขึ้นหมายตวัดฝ่ามือใส่ใบหน้าของเหราซย่าเหออย่างแรงทันที
เขาเอ่ยเสียงดุดัน "อัปรีย์ทรยศอกตัญญู อาม่าของเจ้ารักใคร่เจ้ายิ่งนัก แต่เจ้ากลับใจกล้าบ้าบิ่นวางยาพิษนาง ยังไม่รีบคุกเข่าขอขมาอาม่าอีก!"
เหราซย่าเหอกุมแก้ม หากมิใช่ตอนนี้นางกำลังอ่อนแอพอดี จะปล่อยให้ตาเฒ่านี่สมใจได้อย่างไร
"ท่านพ่อ เหตุใดจึงกล่าวเช่นนี้ เรื่องอาม่าถูกวางยาพิษ ลูกเพิ่งทราบเมื่อครู่ จะหาเวลามาวางยาได้อย่างไร สองวันนี้ลูกอยู่ที่วัดเซียงกั๋วเพื่อขอพรให้มารดาผู้ล่วงลับ เรื่องนี้ท่านพ่อกับฮูหยินมิรู้หรือ?"
เหราชู่มู่ไม่สนแต่แรกแล้วว่าเหราซย่าเหอถูกใส่ความหรือไม่ เพียงแต่หลักฐานที่เมิ่งซื่อแสดงออกมา ล้วนยืนยันว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับนาง ไม่อาจปฏิเสธได้
"ยาพิษที่อาม่าได้รับคือเฮ่อติ่งหง ยาพิษส่วนที่เหลือค้นพบได้ในเรือนของเจ้า คงเป็นเพราะเจ้าวางยาแล้วยังไม่ทันได้จัดการใช่หรือไม่ เหตุใดจึงไม่ยอมรับ?"
กล่าวจบ คนใช้โม่ซูก็นำยาพิษที่เหลือส่งเข้ามา พร้อมกับที่หมอซึ่งมารักษาได้เขียนอาการของท่านอาม่าไว้อย่างชัดเจน ว่าได้รับพิษเฮ่อติ่งหงจริง ไม่อาจปฏิเสธได้