แสงไฟสีเหลืองนวลจากโคมข้างเตียงแต่งแต้มทั่วห้องให้ดูอ่อนโยนพร่าเลือน ผ้าม่านทิ้งตัวลงมาครึ่งหนึ่ง บดบังราตรีนอกหน้าต่างไว้
ภายในห้องเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงหายใจติดขัดเล็กน้อยของทั้งคู่ กลิ่นหอมจาง ๆ หลังอาบน้ำลอยปะปนอยู่ในอากาศ
คลุมเครือและอ้อยอิ่ง
ร่างสูงใหญ่ของลู่หานเซิงโอบเธอไว้เบา ๆ ในพื้นที่แคบ ๆ รอบกายแผ่กลิ่นอายสุขุมมั่นคงและเปี่ยมด้วยแรงดึงดูด
เขาก้มมองคนในอ้อมแขน ท่าทางอ่อนโยนแต่ยังคงยับยั้งชั่งใจ
ปลายนิ้วค่อย ๆ ลูบผ่านขมับและข้างหูของเธอ คลี่คลายความดื้อรั้นและความห่างเหินที่แผ่ซ่านอยู่ทั่วตัวเธอทีละน้อย
เจียงหว่านซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนเขา ทว่าในใจก็ยังคงอึดอัดกับความขุ่นมัวที่คลี่คลายไม่ได้
แต่ต่อให้เหตุผลดื้อรั้นเพียงใด ร่างกายและหัวใจก็ไม่อาจหลอกตัวเองได้
เมื่อถูกเขาโอบกอดแน่นเช่นนี้ พิงอยู่กับแผงอกอุ่นร้อนแข็งแรงของเขา สูดกลิ่นสะอาดสดชื่นจากกายเขา และสัมผัสอุณหภูมิร้อนผ่าวจากฝ่ามือของเขา
หัวใจเธอทั้งสับสนและขัดแย้ง
ด้านหนึ่งอัดอั้นด้วยความน้อยใจ ยืนกรานว่าจะถอนตัวออกมา
แต่อีกด้านหนึ่งก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอยังคงเพลิดเพลินกับช่วงเวลาที่ถูกเขาดึงเข้าไปกอดเช่นนี้
จมดิ่งอยู่ในความอ้อยอิ่งที่ยากจะอธิบายนี้
เธอทำใจผลักเขาออกไปไม่ได้ และก็ใจแข็งตัดขาดจากเขาอย่างเด็ดขาดไม่ลง
-
รุ่งเช้าวันถัดมา
แสงอาทิตย์ส่องผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาวเป็นริ้ว ๆ ทอดลงมาในห้องนอนอย่างนุ่มนวล
อาบห้องทั้งห้องด้วยประกายสีทองอุ่นจาง ๆ
เจียงหว่านค่อย ๆ ลืมตาขึ้นจากห้วงงัวเงีย ขนตายาวสั่นไหวเบา ๆ ยังมีความง่วงซึมอ่อนเพลียของคนเพิ่งตื่นติดอยู่
ผ้าปูที่นอนข้างกายเย็นชืดไปนานแล้ว ว่างเปล่าไร้กลิ่นอายอบอุ่นของชายหนุ่ม
เจียงหว่านเลิกผ้าห่มออก พยุงร่างอ่อนปวกเปียกลุกขึ้นนั่ง สายตาเหลือบไปเห็นกล่องสีชมพูใบเล็กบนโต๊ะข้างเตียง
คำว่า ‘ยาคุมฉุกเฉิน’ กระแทกเข้าสู่สายตา