วันหยุดผ่านไปในพริบตา
เพราะซ่งถิงเยว่ขับรถกลับมาเอง ซ่งเจิ้นจึงไม่ได้ให้รถของกองทัพมารับ เขาเลยขึ้นรถของลูกชายไปยังที่ตั้งกองทัพพร้อมกัน
หลังจากอยู่ด้วยกันมาหลายวัน ซ่งเจิ้นก็เปลี่ยนความคิดที่มีต่อคุณหนูตัวน้อยจากตระกูลเวินคนนี้
เดิมทีเขาคิดว่า คุณหนูนายทุนที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจคนนี้ อย่างไรก็คงมีนิสัยเอาแต่ใจอยู่บ้าง
จะนอนก็ต้องเลือกสภาพแวดล้อม ข้าวของก็ต้องเลือกยี่ห้อ ที่อยู่อาศัยกับของใช้ล้วนต้องมีที่มาที่ไป
แต่หลังจากสังเกตอยู่หลายวัน นอกจากไม่ชอบนั่งกินอาหารร่วมโต๊ะกับคนอื่นแล้ว เวลาที่เหลือเธอก็ว่านอนสอนง่ายและเรียบร้อยเป็นพิเศษ
เธอไม่รังเกียจว่าบ้านเขาเก่า ไม่บ่นว่าน้ำร้อนมาช้า และไม่รำคาญเสียงดังจากเพื่อนบ้านข้าง ๆ
บางครั้งซ่งถิงเยว่ออกไปซื้อของ เธอก็อุ้มหนังสือเล่มหนึ่งไปนั่งพิงอยู่ริมหน้าต่างในห้อง อ่านหนังสือและเรียนรู้อย่างเงียบ ๆ
กลับเป็นแมนหลี่เสียอีกที่เขามักได้ยินหลินฟางบ่นว่า ลูกสาวเฝ้ารอทุกวันว่าจะได้กลับไปแสดงบนเวที แต่ตลอดหลายวันที่เขาอยู่บ้าน กลับไม่เคยเห็นเธอฝึกท่าพื้นฐานเลยสักวัน
ส่วนใหญ่เธอมักนั่งอยู่ในห้องโถงกับหลินฟาง คุยเรื่องชาวบ้านร้านตลาดไม่หยุด
ท่าทางราวกับมั่นใจว่า ต่อให้ไม่ขยันฝึก ขอแค่มีพ่อผู้เป็นผู้บัญชากองพลอย่างเขาอยู่ สักวันก็ต้องได้กลับไปคณะละครสังกัดกองทัพอย่างแน่นอน
นานวันเข้า ซ่งเจิ้นเห็นแล้วก็เริ่มขุ่นเคืองอยู่ในใจ เมื่อเทียบกับเด็กสาวที่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออย่างขยันขันแข็งริมหน้าต่าง ท่าทางสุขสบายไม่เอาการเอางานของแมนหลี่ช่างขัดตาเสียจริง