“แยกทางกันหรือ? ไม่มีทาง อย่าฝันไปเลย”
เหล่าทหารที่เพิ่งเสร็จจากการฝึกช่วงเช้าจับกลุ่มเล็กบ้างใหญ่บ้าง นั่งพักอยู่ใต้ร่มไม้ เม็ดเหงื่อไหลย้อยลงมาตามลำคอ
ซ่งถิงเยว่ดึงคอเสื้อให้ห่างจากตัวเพื่อระบายความร้อน ก่อนหัวเราะเยาะคำถามที่ซวีไคเฉิงเพิ่งถาม แล้วเอนกายพิงต้นไม้อย่างเกียจคร้าน
“เจ้าตัวเล็กของฉันหน้าตาชวนให้คนหมายปอง รอบตัวก็มีแต่ฝูงหมาป่าจ้องตะครุบ ฉันจะวางใจปล่อยให้เธอไปโรงพยาบาลใหญ่ของเขตทหารคนเดียวได้ยังไง”
คำพูดนั้นแฝงความหมายเป็นนัย ท้ายประโยคเขายังเหลือบมองซวีไคเฉิงอย่างเชื่องช้า สายตาคมกริบราวกับลูกศรเย็นสองดอกพุ่งเข้าใส่
ทำเอาแผ่นหลังของซวีไคเฉิงแข็งเกร็งขึ้นมาเล็กน้อย
เขายังไม่ทันได้ตอบ ก็เห็นซ่งถิงเยว่จงใจดึงคอเสื้อกล้ามลงมาอย่างเปิดเผย เผยให้เห็นรอยแดงตื้นลึกไม่เท่ากันหลายรอยใต้กระดูกไหปลาร้า คล้ายรอยเล็บข่วน ยิ่งเห็นชัดบนผิวที่ชุ่มเหงื่อ
แววตาของซวีไคเฉิงหม่นลงเล็กน้อย
รู้จักซ่งถิงเยว่กันมาตั้งหลายปี ตั้งแต่กองร้อยทหารใหม่จนได้เลื่อนขั้น จากหัวหน้าหมวดจนเป็นผู้บังคับการกรม เขาไม่เคยเห็นหมอนี่กระปรี้กระเปร่าขนาดนี้มาก่อน
รอยยิ้มบนมุมปากไม่เคยจางหาย แม้แต่น้ำเสียงที่ใช้ฝึกทหารเมื่อเช้าก็ยังอ่อนโยนกว่าปกติไม่น้อย มีทหารสองสามนายทำท่าผิดจนถูกดุ แต่กลับถูกเขาตบไหล่เบา ๆ แล้วบอกว่า “ไม่เป็นไร ทำใหม่อีกที” อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
สายตาของซวีไคเฉิงหยุดอยู่ที่รอยแดงเหล่านั้น กัดฟันแน่น
แค่คิดด้วยนิ้วเท้าก็รู้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น
เขาอดกลั้นไม่ไหว จึงเค้นคำพูดออกมาจากไรฟัน “ซ่งถิงเยว่ นายมันเดรัจฉานจริง ๆ เลี้ยงมากับมือแท้ ๆ ยังลงมือได้ลงคอ”
“ใช่ ฉันมันเป็นแบบนั้นแหละ” ซ่งถิงเยว่ยอมรับอย่างรวดเร็ว เขาหมุนฝาขวดน้ำ ยกขึ้นดื่มอึกหนึ่ง เช็ดปากอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนพูดเสริมเนิบ ๆ “ต้องขอบคุณนายที่ยอมเล่นละครเป็นเพื่อนเจ้าตัวเล็ก ไม่อย่างนั้นฉันก็คงทำใจแข็งไม่ลง”
ดอกไม้แสนบอบบางที่เขาเลี้ยงมากับมือ เขาย่อมเสียดายที่จะเด็ดมันลงมากกว่าใคร