ตอนนั้นเองหลี่ฉงอู่หาบถังน้ำสองถังเดินเข้าลานบ้าน ตรงดิ่งไปยังห้องครัว
“แม่ ไปขุดผักป่ากันเถอะ” อาเขยสะใภ้รองตะโกนมาจากนอกประตูรั้ว
“มาแล้ว มาแล้ว!” หญิงชราถือตะกร้า พลางหันมาบอกหลี่ไหลฝู “หลานชาย เล่นแถวชายเขาได้ แต่อย่าเดินลึกเข้าไปเด็ดขาด!”
“ท่านย่า ผมไม่ได้โง่นะ ผมเล่นอยู่แถวชายเขานี่แหละ”
หลังจากอาเขยสะใภ้รองกับหญิงชราจากไป ในลานก็เหลือเพียงตาเฒ่ากับหลี่ไหลฝู
ตาหลี่ยังนอนเอกเขนกบนเก้าอี้เอนหลังเหมือนเช่นเคย หลี่ไหลฝูแอบขุดดินข้างหลังเขา คีบเมล็ดฟักทองออกมาหนึ่งเมล็ด แล้วกลบดินคืน
เก็บเข้ามิติเสร็จก็รีบนำไปปลูกลงดิน หยิบพลั่วเหล็กเดินตรงไปยังประตูรั้ว “ท่านปู่ ผมออกไปเล่นนะครับ”
“กลับเร็ว ๆ อย่าไปไกล”
หลี่ไหลฝูแบกพลั่วเหล็กเดินมุ่งหน้าสู่ภูเขาด้านหลังบ้าน ผ่านไปครึ่งชั่วโมงยังคงเห็นพวกผู้หญิง เด็ก ๆ ในป่า ต่างก็ขุดผักป่ากันทั้งนั้น
ถ้าไม่ใช่เพราะท้องหิว คงอดบ่นออกมาสักคำไม่ได้ อากาศยุคนี้สดชื่นเหลือเกิน
เดินผ่านไปหนึ่งชั่วโมงก็เข้าสู่ป่าลึกแล้ว ตอนนี้ฝีเท้าช้าลง อีกทั้งยังไม่เดินตามทางเขา แต่เลี้ยวเข้าสู่ในป่า ในที่สุดก็มาถึงร่องหุบเขาแห่งหนึ่ง มองเห็นรอยถูบนต้นไม้เป็นมันวาว อีกทั้งรอยเท้าหมูป่าบนพื้นดินยังชัดเจน
หาพื้นที่ดินร่วนซุยแล้วเริ่มใช้พลั่วขุดหลุมลึก กว่าครึ่งชั่วโมงทั้งหิวทั้งเหนื่อย แขนถึงกับสั่น ฝืนทนขุดหลุมขนาดกว้างยาวด้านละหนึ่งเมตร ลึกกว่าหนึ่งเมตร